เขาจับได้จะต้องตายอย่างไรก็ไม่อาจรู้ได้”
ครั้นได้ฟังดังนั้น เหลิ่งหวาเพียงหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรมาก เรื่องนี้เขารู้เพียงน้อยนิดเช่นกัน ทว่ารู้ตั้งแต่นายหญิงไปเจียดยาในตอนนั้น กอปรกับจวินเจวี๋ยซางติดตามพวกเขามาตลอดทาง ท่าทางอยากตามหาหวันเหยียนเชียนหวาให้พบ จะมากน้อยก็รู้ว่าเรื่องราวเกี่ยวข้องกับพวกเขาเป็นแน่
“ข้าออกมาพักหนึ่งแล้ว นายหญิงยังรอข้านำข้าวของเข้าไปอยู่ กลับไปแล้วข้าจะบอกกล่าวนายหญิงให้” เหลิ่งหวาพูด ใช้สายตาอบอุ่นมองเขา ถามเขาว่ายังมีเรื่องอื่นอยากฝากฝังหรือไม่
“ได้! ที่นี่คนเยอะอยู่เหมือนกัน พวกเจ้าอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนดัง คนทั้งเมืองจับจ้องพวกเจ้าอยู่! คาดว่าหากข้าไม่กางเขตอาคมกั้นเสียง ใบหูมากมายต้องคอยฟังทางนี้เป็นแน่” หวันเหยียนสือซานเอ่ย สองมือปัดเขตอาคมทิ้งไป พลางกล่าวว่า “ข้าไปแล้ว” จากนั้นหมุนกายจากไปทันที
เห็นเขาจากไปแล้ว เหลิ่งหวาจึงค่อยนำข้าวของจำนวนหนึ่งจากบนเรือเหาะเข้าไปข้างใน คนที่สังเกตเห็นภาพก่อนหน้านี้ต่างก็สนทนากัน คาดเดาว่าคนคนนั้นเป็นใคร เหตุใดถึงดูเหมือนคนแปลกหน้า?
เพราะพวกเฟิ่งจิ่วกลับมา ทุกคนจึงเริ่มเตรียมงานเลี้ยงกันตั้งแต่ตอนเที่ยงวัน ส่วนหวัน
