สวนท้อเถอะ! ดีเลวอย่างไรข้าก็เดินเล่นรอบๆ ที่นั่นได้ ทั่วทุกที่ของที่นี่มีแต่เมฆดำ ออกไปที่ไหนลำบากเป็นอย่างยิ่ง”
จากนั้นทั้งสองคนจึงตัดสินใจ ก่อนจะหาเวลาบอกกล่าวกับคนในตระกูล แล้วออกจากที่นี่ไปยามเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น…
พวกผู้นำตระกูลหวันเหยียนที่มาส่งพวกเขาจากไป มองบุตรีห่างออกไปเรื่อยๆ ในหัวใจเกิดความเจ็บปวดขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เดี๋ยวก็ไปเดี๋ยวก็มา ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งหน้าที่ได้พบนางอีกจะเป็นตอนไหน
อีกอย่างยังมีบุตรในครรภ์นางอีก นางไม่ได้พูดอะไร พวกเขาจึงทำเป็นไม่รู้และไม่ได้ถามออกไป ตอนนี้เห็นนางอุ้มท้องเดินทางจากไป จะให้วางใจลงคงเป็นไปไม่ได้
“อย่างไรก็ยังมีท่านอาสือซานอยู่ด้วย วางใจเถอะ!” ผู้อาวุโสหวันเหยียนกล่าว หลังจากตบไหล่บุตรชายตนเองแล้ว เขาก็หันหลังเดินกลับไป
หวันเหยียนสือซานที่จากไปพร้อมกับหวันเหยียนเชียนหวากำลังเดินอยู่บนถนน ในใจปีติเหมือนกับวิหคที่ถูกปล่อยออกจากกรง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดเจนจนปิดบังไว้ไม่มิด
“เฮ้อ ข้างนอกดีกว่าจริงๆ! พูดตามตรงว่าข้าไม่ค่อยชอบหมกตัวอยู่ที่ตระกูล ปราณหยินหนาหนักเกินไป” หวันเหยียนสือซานกล่าว เรียกกระบี่บินออกมาแล้วกระโจนตัวขึ้นไป พร้อ
