ตอนที่ 3447 ทะเลาะ
ตอนที่โม่เฉินเดินเข้ามา เฟิ่งจิ่วก็รู้แล้ว แม้ไม่จำเป็นต้องมอง นางก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายบนตัวเขา กลิ่นอายของเขาบางเบาและอบอุ่นมาก เปรียบกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อแล้วขาดความน่าเกรงขามและคมปลาบไปส่วนหนึ่ง ยิ่งทำให้คนเคยชินกับการมีอยู่ของเขาโดยไม่ทันระวังตัวได้ง่าย
เขานั่งลงแล้วแต่กลับไม่พูดอะไร นางอดแปลกใจไม่ได้ เพราะหนังสือปิดใบหน้าอยู่จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา นางยื่นมือไปหยิบหนังสือลงมา
“ไม่นอนแล้วหรือ” โม่เฉินเห็นนางหยิบหนังสือออก จึงถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ถูกเจ้าจ้องมองเช่นนี้ ไหนเลยข้าจะหลับลงอีก” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเสียงเบา ผุดลุกขึ้นนั่งจากตั่งนุ่ม ถามว่า “มาถึงที่นี่แล้ว เจ้าไม่คิดกลับไปพบอาจารย์ของเจ้าหน่อยหรือ”
ครั้นฟังนางพูด โม่เฉินก็พูดเสียงนุ่มนวลเช่นกัน “ไม่รีบ อย่างไรเสียเมื่อวานข้าเพิ่งกลับไปเยี่ยมบ้าน ส่วนเรื่องไปเยี่ยมอาจารย์ของข้า ข้าคิดว่าไม่จำเป็นต้องรีบเกินไป ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วเห็นดังนั้นก็พยักหน้า “กลับมาหอโอสถสวรรค์แล้วยังมีเวลาอีกสองสามวัน รอเพียงพวกเหลิ่งหวาจัดการธุระในมือเสร็จเรียบร้อย พอพวกตู้ฝานกลับมาก็กลับไปได้” พูดแล้วนางพลันยิ้มจางๆ “ถึงตอนนั้น
