ตัวข้าเป็นฝีมือของเขานั่นแหละ” เขาแบมือสองข้างอย่างจนใจ ก่อนจะมองไปยังจวินเจวี๋ยซางที่ยืนอยู่
จวินเจวี๋ยซางเบนสายตาออกอย่างเย็นชา มองเฟิ่งจิ่วก่อนถาม “เมื่อไรเจ้าจะบอกที่อยู่ของนางกับข้า”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วเลิกคิ้ว หัวเราะเสียงเบา “ไม่ต้องรีบ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ เมื่อถึงเวลาแล้วพวกเจ้าจะได้พบกัน”
ครั้นได้ยินเช่นนี้อีก จวินเจวี๋ยซางก็มุ่นคิ้ว ทว่าไม่ได้ถามต่ออีกเช่นกัน เพียงนั่งลงข้างๆ
ตอนนี้เหลิ่งหวาที่อยู่ข้างนอกเดินเข้ามาแล้ว กล่าวเรียกอย่างนอบน้อม “นายหญิง มีคนมาขอพบอยู่ข้างนอก”
“ใครหรือ” เฟิ่งจิ่วถามอย่างใจเย็น
“เป็นเจ้าเมืองรอบข้าง คนของตระกูลใหญ่ต่างๆ ตอนนี้ล้วนขวางอยู่ข้างนอกจวน พวกเขาต่างก็หวังว่าจะได้พบนายหญิงสักครั้ง” เหลิ่งหวาพูด
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ไล่ไปเถอะ! หากพวกเขามีธุระอะไรก็ให้บอกกล่าวกับพวกเจ้า” เรื่องอื่นนางไม่อยากสนใจแล้ว จึงมอบหมายให้ข้ารับใช้ไปจัดการทั้งหมด เช่นนี้แล้วนางถึงมีความสุขและผ่อนคลายได้
เหลิ่งหวาฟังจบก็นิ่งงันไป จากนั้นค่อยตอบว่า “ขอรับ” สุดท้ายจึงหมุนกายเดินไปข้างนอก
“ข่าวที่เจ้ากลับมาแพร่ออกไปแล้ว คาดว่าไม่เพียงพวกเขาอยากพบเจ้าสักครั้ง คนจากที่ต่างๆ ก็อยากมาทะเล
