ข้างใน
เฟิ่งจิ่วที่สนทนากับพวกเขาได้ยินเสียงพูดจากข้างนอกแล้ว ย่อมเม้มปากยิ้มอย่างอดไม่ได้ หลังจากมองเห็นตู้ฝานเข้ามาแล้ว นางจึงกล่าวกับเขาว่า “ให้พวกเขากลับไปเถอะ!”
ตู้ฝานฟังแล้วตอบรับ “ขอรับ” ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก
พอมาถึงข้างนอกแล้ว เขากวาดสายตามองหลายคนที่หน้าซีดเผือดอยู่บนพื้น สุดท้ายจึงพูดกับผู้อาวุโสเฉิน “นายหญิงของข้าให้พวกเจ้ากลับไปทั้งหมด!”
ผู้อาวุโสฟังแล้วถอนหายใจโล่งอก รีบพูดขึ้นว่า “ขอบคุณภูตหมอ” หลังจากนั้นเขาพาลูกหลานของตนเองถอยไป พร้อมกันนั้นก็มองที่เจ้าเมืองหลายคนที่คุกเข่าอยู่คราหนึ่ง
ตู้ฝานกับหลัวอวี่สองคนเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม เก็บความกดดันทั้งหมด ทุกคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายอ่อนยวบลง ไม่มีแรงกดดันน่ากลัวแล้วแท้ๆ ทว่าพวกเขากลับไม่อาจลุกขึ้นยืนได้ในทันที
ไม่ว่าใครก็ล้วนตื่นกลัว แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา หัวใจสั่นสะท้าน พวกเขาจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายก็คือภูตหมอเฟิ่งจิ่ว!
……….
