และอับอาย คำว่าบังอาจของพวกเขาทำให้พวกเขาที่เป็นถึงเจ้าเมืองต้องคุกเข่าลงโดยที่ไม่คาดคิดเช่นนี้ แรงกดดันที่ทับร่างพวกเขาอยู่นั้นน่ากลัวมาก ทำเอาพวกเขาเหงื่อตก ลืมไปชั่วขณะหนึ่งว่าต้องมีปฏิกิริยาอย่างไร
ทุกคนรอบข้างต่างก็มีสีหน้าราวกับเห็นผี อ้าปากตาค้างมองเจ้าเมืองทั้งหลายไปจนถึงพวกผู้คุ้มกันที่คุกเข่าลงทันทีที่ได้ยินเสียงตวาด แถมยังลุกไม่ขึ้นอีกต่างหาก
“เฮอะ! ก็แค่เจ้าเมือง กล้าวางท่าต่อหน้าพวกข้าด้วยหรือ! ช่างไม่รู้จักตายเสียจริงๆ!” หลัวอวี่ตะคอก หรี่ตามองคนเหล่านั้นที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
ตู้ฝานจ้องเจ้าเมืองหลายคน พัดในมือกางออกดังพรึ่บ ก่อนจะขยับพัดอย่างเบามือพร้อมพูดขึ้นว่า “คุกเข่าไปเถอะ! หากพวกเจ้ากล้าลุกขึ้นล่ะก็ หึๆ…”
เสียงนั้นผ่อนคลายมาก ทั้งยังเจือแววเยาะเย้ยอยู่หลายส่วน ทว่าเจตนาคุกคามในคำพูดกลับชัดเจนปานนั้น หลายคนที่เดิมทีอยากลุกขึ้นยืนฟังแล้วก็ตัวแข็งทื่อทันที ไม่กล้าขยับแม้สักนิด
แรงกดดันน่ากลัวมาก วันนี้พวกเขาเหยียบถูกแผ่นเหล็ก[1]ของจริง! เพียงแต่คุกเข่าอยู่ตรงนี้นั้นน่าขายหน้าเกินไปแล้ว!
……….
