ง ทว่าสิ่งที่มากยิ่งกว่านั้นคือความโล่งใจ เขาระแวงมาตลอดทาง บัดนี้เห็นคนรู้จักก็นับว่าวางใจลงได้แล้ว
หากเป็นคนอื่น เขาคงไม่อาจวางใจได้ แต่อีกฝ่ายคือเฟิ่งจิ่ว เขาพลันรับรู้ได้ว่าความยากลำบากตลอดทางมานี้ของพวกเขาถือว่าจบสิ้นลงแล้ว วินาทีนี้เขามีความสุขอย่างยิ่งยวด นอกจากได้พบกับเหลิ่งซวงที่นี่ก็ยังได้รู้ว่านางก็จำเขาได้เช่นกัน
เหลิ่งซวงมองเขาที่อยู่ตรงหน้าพลางครุ่นคิด ถามว่า “เจ้าพูดไม่ออกหรือ” หลังจากเห็นเขาพยักหน้าแล้ว สายตาเย็นชาก็กวาดมองผู้คุ้มกันเหล่านั้นที่อยู่รอบๆ “ปลดโซ่ให้พวกเขา!”
“พวกหญิงบ้า กล้าขวางทางพวกข้าหรือนี่! ทุกคน! จับนางไว้!” ผู้คุ้มกันที่เป็นผู้นำตะโกนทันที ส่งสัญญาณให้ทุกคนก้าวไปข้างหน้า
เหลิ่งซวงไม่ได้ลงมือ เพราะฉินซินมาถึงข้างกายนาง แบกฉินตัวหนึ่งไว้ในอ้อมแขน มือออกแรงดีด เสียงฉินพลันดังออกมา เกิดเป็นกระแสปราณหลายสาย จู่โจมผู้คุ้มกันที่พุ่งเข้ามาเหล่านั้น ทว่าไม่ได้ทำร้ายคนบริสุทธิ์คนอื่นที่อยู่รอบๆ
ขณะเดียวกันนั้นเอง พวกเฟิ่งจิ่วที่รอพวกเหลิ่งซวงอยู่ในโรงเตี๊ยม บัดนี้พอได้ยินเสียงฉินดังขึ้นก็ล้วนพากันลุกขึ้นยืน
……….
