่วพาห้าวเอ๋อร์และพวกเหลิ่งซวงเดินเล่นในเมืองยามค่ำคืน กระนั้นก็ไม่ได้เตร็ดเตร่อยู่นาน อย่างไรเสียพรุ่งนี้ก็ยังต้องเดินทางต่อ จึงเลือกกลับไปพักผ่อน แต่สิ่งที่ทำให้นางไม่พอใจอยู่บ้างคือมีคนจับจ้องพิจารณาพวกนางทั้งจากที่ลับและที่แจ้งอยู่ไม่น้อย
ตอนเดินเล่นถูกสายตาหลายคู่จับจ้อง พิจารณา ไม่ใช่เรื่องที่น่าพอใจอะไรอย่างแท้จริง ด้วยเหตุนี้หลังจากกลับถึงโรงเตี๊ยมแล้ว นางสั่งการเล็กน้อย เมื่อตื่นขึ้นพรุ่งนี้และออกจากที่นี่ ให้ไปดูที่หอโอสถสวรรค์เมืองไป่ชวนก่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น เฟิ่งจิ่วลงมากินอาหารเช้า ฝ่ายเหลิ่งซวงกับฉินซินไปซื้ออาหารไว้กินระหว่างทางจำนวนหนึ่ง คนอื่นก็เริ่มทยอยตื่นนอนแล้วเช่นกัน แขกหลายคนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมมองคนกลุ่มหนึ่งที่ลงมากินอาหารเช้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ตั้งแต่เมื่อวานก็ไม่มีแขกคนอื่นเข้ามาอีก ชัดเจนว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ถูกพวกเขาครองแล้ว โรงเตี๊ยมแห่งนี้ถือเป็นอันดับหนึ่งของเมืองนี้ ราคาย่อมสูงแน่นอน คนที่เข้าพักได้ล้วนไม่ใช่บุคคลทั่วไป วันนี้พวกเขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่ชั้นล่างจึงยิ่งรู้สึกสงสัยว่าคนเหล่านี้เป็นใครกันแน่?
โม่เฉินในชุดสีขาวเดินออกมาจากห้อง เห็นคนพวกนั้นอยู่ที่
