จากกันมาหลายปีขนาดนี้ ในที่สุดก็จะกลับไปแล้ว ไม่ว่าใครล้วนคาดหวังทั้งนั้น
คนกลุ่มหนึ่งจับกลุ่มสนทนากันอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง หลังจากกินอะไรบ้างแล้วก็เตรียมตัว ครั้นบอกลาพวกเจ้าสำนักแล้วค่อยคุมกระบี่เหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า มาถึงยังหนทางเซียน
เซวียนหยวนโม่เจ๋อและฮุยหลาง ไปจนถึงอิ่งอีสามคนส่งพวกเขาจากไป คนกลุ่มหนึ่งติดตามเซวียนหยวนโม่เจ๋อและเฟิ่งจิ่วเข้าไปยังหนทางเซียน เมื่อเข้าไปแล้วไม่ต่างจากย่ำลงบนพื้นราบ ทำให้พวกเขาอดก้มหน้าพิจารณาอยู่หลายครั้งไม่ได้
ซื่อเชวียกับมู่ซินก็ออกมาส่งเช่นกัน ครั้นส่งพวกเขาถึงหนทางเซียนของฝั่งโลกเบื้องล่างแล้ว เฟิ่งจิ่วก็ปล่อยเรือเหาะออกมาหยุดที่กลางอากาศ ให้พวกเขาขึ้นเรือเหาะไปก่อน จากนั้นจึงหันกลับไปมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ก่อนจะเดินไปถึงตรงหน้าเขา ยื่นมือไปกอดเขาไว้
“ข้าจะรอเจ้ากลับมาอยู่ที่บ้าน อย่าให้ข้ารอนานเกินไปล่ะ”
เฟิ่งจิ่วพูดที่ข้างหูเขา แค่คิดว่าต้องแยกจากกัน นางก็อาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง หลายปีมานี้เขาอยู่ข้างกายนางเสมอ ทำให้นางเกิดความรู้สึกพึ่งพาเขาอย่างช้าๆ ตอนนี้ต้องแยกจากกันย่อมตัดใจไม่ลงเป็นพิเศษ
……….
