่าพวกเรารังเกียจลูกเขา ทั้งยังคิดไปว่าพอพวกเราร่ำรวยแล้วก็ไม่อยากเลี้ยงดูครอบครัวฝ่ายแม่ ก็เลยโกรธและไม่สนใจแม่อีก จนกระทั่งช่วงปีใหม่ แม่เดาว่าเขาคงแค้นมาตั้งแต่ตอนนั้น แล้วหลังจากนั้นแม่ก็ท้องลูก เลยลืมเรื่องนี้ไป”
ยิ่งคุณแม่สวีพูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกเศร้ามากเท่านั้น เสียงจึงฟังเหมือนคนสำลัก “แม่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะแค้นฝังหุ่นขนาดนี้ เพราะหลายปีที่ผ่านมา พอเขาอยากได้เงิน แม่ก็ให้ ถ้าต้องการคน แม่ก็ติดต่อให้ แล้วยังช่วยเขาเริ่มต้นธุรกิจก่อสร้างด้วย ไม่คิดเลยว่าเขาจะวางแผนทำร้ายแม่แบบนี้”
พอคิดถึงครอบครัวน้าที่ใจดีกับเขาเสมอมา สวีข่ายอวิ๋นอดตัวสั่นด้วยความโกรธไม่ได้ ยามคิดว่าคนเหล่าแสร้งแสดงความรักต่อเขา ขณะที่ในใจก็ยังแค้นเคืองเรื่องลูกพี่ลูกน้องที่ครอบครัวเราไม่ได้รับเลี้ยง แล้วไม่ใช่ว่าพวกน้ากำลังวางแผนลอบฆ่าเขาอยู่หรอกเหรอ?
พลันชายหนุ่มก็สงสัยว่าคนที่ขับรถชนเขาวันนี้ก้อาจเป็นคนที่น้าส่งมา!
“แจ้งตำรวจเถอะ ก่อนอื่นต้องจับตัววิศวกรกับคนงานในปีนั้นมา แล้วให้พวกเขาเปิดโปงน้าของลูก” คุณแม่สวีกัดฟันพูด “เขาเป็นสัตว์ร้ายที่ไม่ควรได้รับความเมตตาจากฉัน ฉันจะให้เขาคายผลประโยชน์ทั้งหมดที่เขาได้รับจากฉันออกมา!”
แค่คิดว่าโดนน้องชายวางแผนทำลายตัวเองมาหลายปี และอาจทำร้ายลูกชายของเธอด้วยซ้ำ คุณแม่สวีก็ทนไม่ไหว เพราะงั้นเธอจึงจะใช้วิธีผดุงความยุติธรรมอันยิ่งใหญ่เอาไว้*[1] แล้วกัน
“…” จางเฉิง
