บทที่ 853 ฉีกผ้าเช็ดหน้าขาด
พวกเขานั่งหั่นหลังให้ประตูเรียงกันอยู่ภายในห้อง จึงไม่เห็นสีหน้าแต่อย่างใด
เปี้ยนชิวอิ่ง “…”
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
ทว่านางไม่กล้ามอง นางก้มหน้าและคุกเข่าต่อหน้าเย่อวี๋หรานด้วยท่าทีราวกับลูกสะใภ้คนหนึ่ง
“ข้าน้อยคารวะฮูหยินใหญ่”
“ไม่ต้อง พิธีรับอนุยังไม่ได้จัด หนังสือรับอนุก็ยังไม่มี เจ้ายังไม่ใช่อนุ เรียกตนเองเช่นนั้นรีบร้อนเกินไป รีบถอนคำพูดเสีย”
คำพูดของเย่อวี๋หรานทำเอาเปี้ยนชิวอิ่งชะงัก “ฮู… ฮูหยินผู้เฒ่า!”
“ข้าเป็นเพียงแม่เฒ่าชนบทคนหนึ่ง ยังไม่ใหญ่โตที่จะเรียกเช่นนั้น” เย่อวี๋หรานบอกทั้งแววตาเฉยเมย “ฮูหยินผู้เฒ่าอะไรกัน เรียกข้าว่า ‘จูต้าเหนียง’ อย่างที่ชาวบ้านคนอื่นเรียกกัน”
ถ้วยคำ ‘ไม่เป็นมิตร’ สองครั้งติดทำให้เปี้ยนชิวอิ่งยิ่งสั่นคลอน นางอธิบายว่า “ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคำเรียกให้เกียรติ ฮูหยินของสกุลใหญ่ต่างถูกเรียกเช่นนี้ทั้งนั้น…”
“นั่นมันคนในสกุลใหญ่ ข้าเพียงมี ‘ครอบครัวเล็ก ๆ’ ที่นี่” เย่อวี๋หรานว่าขัด “เป็นคนควรรู้ตัว หากยอมรับไม่ได้ก็ไปหา ‘สกุลใหญ่’ ไปเป็นอนุสกุลใหญ่แล้วเสวยสุขเสีย ไม่ต้องมาเสียเวลาวัยสาวในชนบทอย่างเราที่นี่”
“ฮูหยินผู้เฒ่า ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้า…”
“ยังจะเรียกว่า ‘ฮูหยินผู้เฒ่า’ อีกหรือ” เย่อวี๋หรานไม่ให้โอกาสนางอธิบาย กลับบอกเสียงแข็งขึ้นมา “ข้าบอกให้เรียกว่าจูต้าเหนียง หูหนวกหรืออย่างไร”
น้ำเสียงดังลั่นทำ
