ให้เปี้ยนชิวอิ่งสะดุ้ง นางอ้าปากจะอธิบายหลายครั้งแต่ก็ไม่อาจทำได้
ตอนนั้นเองที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายรับมือได้ยากเพียงใด ไม่เช่นนั้นสมาชิกสกุลจูที่เหลือคงไม่ทำตัวเหมือนหนูเห็นแมวเมื่อเห็นเย่อวี๋หราน
นางสูดหายใจลึกแล้วโขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดัง พลางเอ่ยเว้าวอน “ข้าน้อยผิดไปแล้ว จูต้าเหนียง ข้าน้อยรู้ว่าทำผิด ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย ข้าน้อยไม่กล้าทำอีกแล้ว…”
เสียงคร่ำครวญนั้นราวกับเย่อวี๋หรานจะทำร้ายนาง
เย่อวี๋หรานแค่นเสียงขณะจ้องเขม็งและปล่อยให้อีกฝ่ายโขกศีรษะอยู่อย่างนั้น
เปี้ยนชิวอิ่งผู้กำลังขายความน่าสงสาร “…”
ให้ตายเถิด คนปกติควรรีบบอกให้นางลุกขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ
เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว!
นางเจ็บหน้าผากทว่าไม่กล้าหยุด เพราะรู้ดีว่าหากทำเช่นนั้นตนเองจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
การถูกจูงจมูกทำให้รู้สึกย่ำแย่เต็มที!
“จูต้าเหนียง ข้าน้อยผิดไปแล้วจริง ๆ!”
“ความผิดของข้าน้อยไม่ต่างกับความผิดพันครั้ง ท่านอย่าได้โกรธเคือง รักษาสุขภาพตนเองให้แข็งแรง เช่นนั้นพี่จูเอ้อร์ถึงจะสบายใจได้ ข้าน้อยและทุกคนก็จะเบาใจลง ท่านเป็นดั่งเข็มเทพใต้ทะเลของสกุล ครอบครัวจะขาดท่านไปเสียมิได้”
“ฮือ… ข้าน้อยรู้ว่าชีวิตตนเองด้อยค่านัก ข้าไม่คู่ควรกับพี่จูเอ้อร์ แต่ข้าก็รักเขาจากใจจริง หากเทพเจ้าไม่เป็นใจให้ข้าตั้งท้องลูกของเขา ข้าน้อยคงไม่กล้าหวังสูงเช่นนี้”
“ข้าน้อยไม่คิดทำลายสิ่งใด ไม่คิดทำร้ายผู้ใด เพียงต้องการอยู่กับพี่จูเอ้อร์เท่
