านั้น จูต้าเหนียง ได้โปรด ปฏิบัติกับข้าเหมือนกระต่ายหรือไก่ที่เลี้ยงเอาไว้ก็ได้ เห็นใจข้ากับพี่จูเอ้อร์ด้วย ต่อให้ไม่เห็นแก่หน้าข้าน้อยก็ได้โปรดเห็นแก่เด็กในท้องข้าด้วยเถิด ให้ข้าน้อยได้อยู่ที่นี่ต่อไปด้วยเถิด…”
……
เปี้ยนชิวอิ่งอึดทนเช่นกัน หากเย่อวี๋หรานไม่บอกให้หยุดนางก็จะโขกหัวและคร่ำครวญเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ
เพราะจูเอ้อร์ไม่เห็น เมื่อได้ยินคำเหล่านี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาเหลืออดแล้วหันไป “ท่านแม่…”
เพียงเปิดปาก เขาก็ถูกยัดผ้าเช็ดหน้าใส่ปากไม่ให้พูดได้ชัดเจน
เขารีบฉีกผ้าเช็ดหน้าออก
“ท่านแม่ อย่าทำอิ่งเอ๋อร์เลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดนางตั้งแต่แรก เป็นข้าเองที่เมามากไปจนขืนใจนาง…”
เย่อวี๋หรานหันขวับมามองค้อนเขา
“ท่านแม่?” จูเอ้อร์เสียงสั่น
เขาอดสะดุ้งไม่ได้ ความหวาดกลัวมารดาจับจิตไม่อาจอดกลั้นเอาไว้ได้
“พี่จูเอ้อร์…” เปี้ยนชิวอิ่งรู้ว่าครั้งนี้ตนเองชนะเดิมพันแล้ว นางฉวยโอกาสเรียกชื่อแล้วโผเข้าอ้อมแขน พลางกล่าวกลั้วเสียงสะอื้น “พี่จูเอ้อร์ อิ่งเอ๋อร์จริงใจต่อท่าน อิ่งเอ๋อร์ไม่อยากจากท่านไปไหน…”
“อิ่งเอ๋อร์…” เห็นนางร่ำไห้เช่นนี้ เขาก็ใจอ่อนยวบ
นางคว้ามือเขามาแตะหน้าท้องแล้วเอ่ยว่า “ลูกของเราก็ไม่ต้องการไปจากท่านเช่นกัน อีกไม่กี่เดือนเขาก็จะดิ้นได้แล้ว เขาจะเป็นเด็กดี ว่าง่าย และเรียกท่านว่า ‘พ่อ’…”
เมื่อสัมผัสได้ถึงหน้าท้องนูนของนาง เขาก็พลันนึกถึงอู๋เป่าที่เพิ่งเกิดมา
ในขณะเดียวกัน
