งจับปอยผมเล่น “เฟิ่งจิ่วบอกว่าเวิ้งสวนท้อเป็นสถานที่เหมาะแก่การบำรุงครรภ์ อีกทั้งอยู่ใกล้ตระกูลนางเช่นกัน”
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น หาเวลาบอกกับพวกเขา แล้วพวกเราก็ออกเดินทางเถอะ!” หวันเหยียนสือซานว่า
“อืม อีกสองสามวันแล้วกัน!” นางพูด พร้อมกันนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก ไม่นานนักเสียงของสาวใช้ก็ดังมาจากข้างนอกนั่น
“คุณหนู”
สาวใช้คนนั้นนำรังนกถ้วยหนึ่งเข้ามา วางลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยว่า “รังนกที่ทางห้องครัวตุ๋นเสร็จแล้วเจ้าค่ะ เมื่อครู่เจ้าตระกูลไปที่นั่นพอดี รู้ว่าคุณหนูยังไม่ได้กินอะไรเลย จึงบอกว่าให้นำรังนกชามนี้มาให้คุณหนูรองท้องก่อน อีกเดี๋ยวต้มโจ๊กรังนกเสร็จแล้วจะให้คนนำมาเจ้าค่ะ”
หวันเหยียนเชียนหวาโบกมือครั้งหนึ่งให้นางออกไป จากนั้นจึงเปิดฝาและหยิบช้อนขึ้นมาตักกิน ขณะเดียวกันก็พูดว่า “ท่านอาสือซาน ข้าเพิ่งมีปฏิกิริยาของการตั้งครรภ์ ตอนนี้ไม่เหมาะจะเร่งเดินทางอยู่ข้างนอก หากจะไปต้องรอครบสามเดือนก่อนค่อยว่ากัน! ตอนนี้ข้าจะบำรุงครรภ์อยู่ที่นี่ไปก่อน”
“ข้าไม่เข้าใจเรื่องนี้หรอก เจ้าบอกจะทำอย่างไรก็ทำตามนั้นแล้วกัน! แต่ข้ารู้สึกว่ายังต้องตามคนที่มีประสบการณ์มาคอยดูแลอยู่ข้างกายเจ
