นว่าเป็นของวิเศษป้องกันแล้วก็ยิ่งดีใจ
หวันเหยียนสือซานชำเลืองมองหวันเหยียนเชียนหลันที่อยู่ข้างๆ คราหนึ่ง “เจ้าชื่อเชียนหลันกระมัง? ดูอายุมากกว่าเชียนหวาทีเดียว”
ครั้นได้ยินดังนั้น มุมปากของหวันเหยียนเชียนหลันพลันกระตุก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีไปชั่วขณะหนึ่ง เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าเป็นเพราะเขาให้บุตรชายเรียกอีกฝ่ายว่าปู่น้อย ฝ่ายนั้นถึงได้เอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา
หวันเหยียนเชียนหวาที่อยู่ข้างๆ กลับหัวเราะเสียงเบา “ท่านอาสือซาน ท่านกำลังรังแกพี่ชายข้าหรือ ใช่ว่าท่านไม่รู้สักหน่อยว่าข้าเป็นลูกหลงของท่านพ่อข้า”
หวันเหยียนสือซานหัวเราะพรืด ทว่าไม่ได้พูดอะไรมากอีก ตอนพวกเขาเดินมาถึงเรือนของหวันเหยียนเชียนหวา ก็ได้ยินหวันเหยียนเชียนหลันกล่าวว่ายังต้องไปเตรียมเรือนให้เขา จึงโบกมือกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องเตรียมเรือนให้ข้าหรอก เรือนของเชียนหวากว้างขวางทีเดียว อีกทั้งมีห้องตั้งมากมาย ข้าเลือกเอาสักห้องก็ใช้ได้แล้ว”
เขาคิดว่าอย่างไรเสียก็ไม่ได้อยู่ที่นี่นาน อีกทั้งยังสนิทสนมกับเชียนหวามากกว่าคนในจวนแห่งนี้ หากอยู่ห่างออกไปก็ไม่รู้ว่าจะไปพบใคร ส่วนเรื่องข้อห้ามระหว่างบุรุษสตรี เขายิ่งไม่มีทางไ
