ปใคร่ครวญถึง ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นอาของเชียนหวา อยู่ร่วมเรือนเดียวกันย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
“ไม่ค่อยดีกระมัง” หวันเหยียนเชียนหลันฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าท่านอาสือซานไม่สนเหตุผลเกินไปแล้ว มีที่ไหนอาอยู่ร่วมเรือนเดียวกับหลานสาว นี่ไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ
หวันเหยียนเชียนหวาหัวเราะเบาๆ “ท่านพี่ ไม่เป็นไร ให้ท่านอาสือซานพักที่เรือนข้าเถอะ! อย่างไรเสียก็มีห้องมากมาย”
เห็นสองคนล้วนพูดเช่นนั้น เขาย่อมไม่พูดอะไรมากอีก เพียงพูดว่า “ก็ได้ พวกเจ้าเดินทางมาเหนื่อย พักผ่อนก่อนเถอะ! ข้าจะให้ที่ห้องครัวเตรียมอาหารให้พวกเจ้า” พูดจบแล้วก็พาบุตรชายจากไป
เมื่อสองคนนั้นไปแล้ว หวันเหยียนสือซานมองหวันเหยียนเชียนหวา ถามว่า “เจ้าคงไม่คิดอยู่ที่นี่นานกระมัง” เดิมทีบอกว่ากลับมาเยี่ยมแล้วจะไป ใครเล่าจะรู้ว่าจะพบกับสถานการณ์นี้เข้า
หวันเหยียนเชียนหวานั่งลงข้างโต๊ะ มือหนึ่งเท้าคางพลางถอนใจเสียงเบา “ไม่น่าอยู่นาน แต่แน่นอนว่าต้องพักสักครู่ ท่านก็เห็นสถานการณ์ที่ตระกูลแล้วเช่นกัน ข้าไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว จะพักสองสามวันแล้วจากไปได้อย่างไร”
“ได้! เช่นนั้นก็พักเถอะ! อย่างไรเสียก็ใกล้งานแต่งงานของเฟิ่งจิ่วแล้ว
