ิดปากพลางวิ่งไปทางห้องน้ำ ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงอาเจียนดังมา
เห็นดังนั้นแล้ว เขาถามสาวใช้ที่คอยรับใช้อยู่ข้างๆ “นางเป็นอะไรไป”
“คุณหนู…คุณหนูไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวเสียงเบา
“ไม่สบายแล้วไม่ให้หมอมาตรวจดูหน่อยเล่า ยังยืนนิ่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ไปตามหมอมาดูนางหน่อย!” หวันเหยียนสือซานตวาดเสียงขรึม มุ่นคิ้วพร้อมสีหน้าไม่สบอารมณ์
“เจ้าค่ะๆ” สาวใช้ตอบรับเสียงสั่นเครือ ขณะกำลังคิดจะออกไปนั้น กลับได้ยินเสียงของคุณหนูดังขึ้น
“ไม่ต้องเชิญหมอหรอก เจ้านำกล่องอาหารบนโต๊ะไปที แล้วให้ห้องครัวต้มโจ๊กรังนกส่งมาถ้วยหนึ่ง” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว เดินออกมาพร้อมสีหน้าซีดขาว นางนั่งลงข้างโต๊ะ หลังจากผ่อนลมหายใจเบาๆ แล้วจึงค่อยรีบหยิบบ๊วยดองอีกเม็ดหนึ่งขึ้นมากิน
เมื่อบ๊วยเปรี้ยวๆ เข้าปาก ก็พลันระงับความรู้สึกอยากอาเจียนเอาไว้ได้ ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นบ้าง
สาวใช้รีบตอบรับ ยกกล่องอาหารและถอยออกไป
หวันเหยียนสือซานมองนาง ถามว่า “เจ้าเป็นอะไรไป หน้าซีดไปหมดแล้ว ไม่สบายก็ให้หมอมาตรวจดูหน่อยเถอะ สภาพเจ้าตอนนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไร”
……….
