้องตายที่นี่!”
“ฮ่าๆๆ! อาศัยเจ้าน่ะหรือ” คนที่เป็นผู้นำกลุ่มเจ็ดแปดคนเงยหน้าและหัวเราะเสียงดัง จากนั้นมองหวันเหยียนเชียนหวาอย่างดูแคลน ราวกับว่าไม่สนใจผู้ฝึกบำเพ็ญที่ตายไปก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย
หวันเหยียนเชียนหวาแค่นหัวเราะเสียงเย็น เอ่ยเสียงเย็นชาออกไป “ท่านอาสือซาน ท่านมองดูให้ดี อย่าให้พวกเขาหนีไปได้!” สิ้นเสียงของนางแล้ว เงาร่างแฉลบออกไปไม่ต่างจากผีสาง นางไม่ได้ใช้ธงหมื่นวิญญาณ เพียงถือกระบี่ยาวในมือเข่นฆ่าพวกเขา
เงาร่างสีแดงเคลื่อนไหวไปมาระหว่างกลุ่มคน ความเร็วอย่างยิ่งยวดนั้น ไปจนถึงกระบี่คมที่มองเห็นไม่ชัดเจนทำให้ทุกคนประหวั่นพรั่นพรึง โดยเฉพาะคนที่คิดสู้กลับเหล่านั้น เพียงพริบตานั้นรู้สึกได้ว่ามีแรงกดดันมหาศาลครอบลงมา ตรึงพวกเขาเอาไว้จนจำต้องปล่อยให้อีกฝ่ายสังหารโดยไม่อาจตอบโต้ได้
ตรงที่หวันเหยียนเชียนหวาไปถึง ศพมากมายล้มลงพร้อมเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ บ้างยังไม่ทันหายใจเข้าก็หมดลมหายใจเสียแล้ว บ้างก็ตายจากไปโดยยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องเพราะตื่นกลัว…
รอบข้างที่โอ่โถงนี้ คนสองร้อยกว่าคนที่เหลือถูกสังหารอย่างไร้ซึ่งพลังตอบโต้ กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทำเอาคนจำนวนหนึ่ง
