หวาดกลัวเป็นล้นพ้น พยายามใช้พลังทั่วร่างกายเพื่อให้หลุดพ้นจากการจองจำนั้น คิดอยากจะหนีออกไป ทว่าเงาร่างที่คิดหนีไปหลายสายนั้นกลับถูกตัดคอล้มลงบนพื้นในทันที
หวันเหยียนสือซานปรบมือสามครั้ง แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ไม่ได้ยินข้าพูดหรือว่าห้ามไปแม้แต่คนเดียว คิดทดสอบฝีมือของข้าหรืออย่างไร” เขามองไปรอบๆ เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป คนสองร้อยกว่าคนล้วนตายด้วยน้ำมือของหวันเหยียนเชียนหวาจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
“จิ๊ๆ สมกับที่เจ้าฝึกบำเพ็ญหลายปีแล้วมีชื่อเสียงมากยิ่งกว่าข้า มีเหตุผลจริงๆ” หวันเหยียนสือซานกล่าว ดวงตาทอประกายคู่หนึ่งมองหวันเหยียนเชียนหวาที่หยุดมือได้ในที่สุด
ด้วยพลังของนาง สองร้อยคนไม่นับเป็นจำนวนที่มากจริงๆ คนพวกนี้รนหาที่ตายเอง คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนมากมายล้อมจู่โจมตระกูลหวันเหยียนเช่นนี้ อีกทั้งยังพบกับพวกเขาที่กลับมาพอดีอีกต่างหาก
แต่โชคดีที่พวกเขาทัน หากมาช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว คาดว่าผู้ที่ต้องอาบเลือดคงต้องเป็นตระกูลหวันเหยียนแล้ว
หวันเหยียนเชียนหวามองศพบนพื้นด้วยใบหน้างดงามทว่าเย็นชา กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทำให้นางมุ่นคิ้ว นางสาวเท้าเดินไปข้างหน้า มาถึงตรงหน้า
