่”
ชายวัยกลางคนสงสัย “ข้าคนส่งไปสอบถามแล้ว คนตระกูลหวันเหยียนบอกว่านางไม่ได้กลับไป ไม่ได้กลับไปนานแล้วและไม่ได้ติดต่อกับพวกเขาเช่นกัน อีกอย่างข้ารู้สึกว่าในเมื่อนางอยากซ่อนตัว นางไม่มีทางไปซ่อนตัวในที่ที่พวกเรารู้ ตระกูลหวันเหยียนเป็นจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนเกินไป นางไม่น่ากลับไปถึงจะถูกต้อง ข้ารู้สึกว่านางน่าจะไปฝึกบำเพ็ญที่ไหนสักแห่งมากกว่า เหมือนกับหลายปีก่อนหน้านี้”
จวินเจวี๋ยซางฟังแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก “ส่งคนไปจับตาดูพวกเฟิ่งจิ่วเพิ่มอีก คนอื่นไม่รู้ว่านางไปที่ไหน แต่เฟิ่งจิ่วต้องรู้แน่!”
“น่าเสียดายที่นางไม่พูด พวกเราย่อมไม่อาจบังคับนางได้เช่นกัน” ชายวัยกลางคนถอนใจเบาๆ เสียงหนึ่ง
“ออกไปเถอะ!” จวินเจวี๋ยซางโบกมือ บอกให้เขาออกไป
“ขอรับ” ชายวัยกลางคนตอบรับ จากนั้นจึงถอยออกไป
เมื่อเขาออกไปแล้ว จวินเจวี๋ยซางลุกขึ้นยืนและเดินไปตรงหน้าต่าง มือไพล่หลังมองไปข้างนอก นึกถึงสตรีที่บังคับขืนใจเขาแล้วหนีหายไป เพลิงโทสะในใจที่กดข่มเอาไว้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง!
“หวันเหยียนเชียนหวา! เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”
………..
