ออกของเขาในครั้งแรกจนถึงตอนนี้แตกต่างกัน”
เขาเอ่ยเสียงเบา ลึกลงไปในดวงตาปรากฏแววประหลาดใจ “แยกจากกันห้าปีแล้วถึงพบกัน แม้เขาพยายามแสดงออกเหมือนในอดีต แต่ข้ารู้สึกว่าเขาแสดงออกต่อเจ้าไม่เหมือนเดิมอยู่บ้างแล้ว”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วคิดตาม “เอ๋? เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”
“ข้าดูออกว่าเขาในอดีตชื่นชมเจ้ามาก ทีแรกเขาอยู่ข้างกายเจ้าเพราะการฝากฝังของอาจารย์เขา แรกเริ่มเดิมทีสายตาที่เขามองเจ้ามีเพียงความชื่นชม ต่อให้บางครั้งจะต่างออกไปบ้าง ทว่าก็ไม่ได้หวั่นไหวกับเจ้าอย่างแท้จริง กระนั้นหลังจากเวลาล่วงเลยไป ความรู้สึกนั้นก็เปลี่ยนเป็นความต้องการปกป้อง จนกระทั่งครั้งนี้ แยกจากกันห้าปีแล้วถึงได้พบกัน ข้ารู้สึกว่าบางครั้งสายตาที่เขามองเจ้านั้นดูแตกต่างจากเดิมเป็นอย่างมาก”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน “บางครั้งเขามองเจ้าเหมือนกับรู้จักเจ้ามานานมากแล้ว” เขาไม่ได้พูดว่าความจนใจ ความเป็นห่วง และความรักที่ปรากฏในดวงตาของโม่เฉินนั้นทำให้เขารู้สึกถึงวิกฤตเล็กน้อย
ความรู้สึกนั้นแปลกมาก มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่เหมือนกับอะไรทั้งสิ้น ราวกับว่าขอเพียงเขาไม่อาจสังเกตเห็นแม้เพียงนิดเดียว นางก็จะถูกแยกไปจากข้างกายเขาอย่
