้องฟ้าพลันหมุนวนก่อนซ่านสลายไปพร้อมกับเมฆดำ กลิ่นอายกลางท้องฟ้าค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ
เมื่อกลิ่นอายพร้อมความกดดันกลุ่มนั้นหายไป ผู้ฝึกบำเพ็ญใต้เขาสูงสุดเหล่านั้นพลันถอนใจออกมาโล่งอก ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก ก่อนจะมองไปข้างบนพร้อมแววตาที่เป็นประกาย
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่วเก่งกาจเกินไปแล้ว! ต่อให้เป็นประมุขเทียมฟ้าผู้นั้นก็ไม่กล้าหาเรื่องพวกเขา เห็นทีวันหลังขอเพียงมีพวกเขาอยู่ที่นี่ ประมุขเทียมฟ้าผู้นั้นก็คงไม่มีทางเกิดความคิดจะตามหาขุมกำลังแผ่นดินใหญ่ของพวกเขาอีก
ประมุขเสวียนอู่ที่อยู่ตรงตีนเขามองประมุขเทียมฟ้ากล่าวจบแล้วจากไปเช่นนั้น ย่อมหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ไม่รู้เลยว่าเขาก็มีช่วงเวลาที่หวาดกลัวเช่นนี้ด้วย น่าสนใจจริงๆ”
โม่เฉินที่อยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างอ่อนโยน มองเงาร่างสองสายเหาะลงมาจากข้างบน จึงกล่าวว่า “หากตัดใจได้ย่อมดีที่สุด แต่ด้วยพลังของพวกเขาสองคน ต่อให้ประมุขเทียมฟ้าผู้นั้นคิดลงมือกับพวกเขาอีก ก็จำต้องพิจารณาให้มากหน่อยแล้ว”
อยากครอบครองใต้หล้า ไฉนจะง่ายดายปานนั้น ตอนนี้พวกเขาเพียงก้าวออกไปก้าวเดียวเท่านั้น ศัตรูของพวกเขาไม่ได้มีแค่ประมุขเทียมฟ้า กลัวก็แ
