ต่ศัตรูเหล่านั้นจะร่วมมือกันหรือเกิดความคิดอย่างอื่นขึ้นมามากกว่า
คิดถึงตรงนี้แล้ว โม่เฉินลอบถอนหายใจครั้งหนึ่ง สิ่งที่สมควรมาล้วนมาแล้ว เป็นโชคดีไม่ใช่โชคร้าย เมื่อภัยมาเยือนย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยง เคราะห์เป็นเคราะห์ตายของพวกเขา จะช้าจะเร็วย่อมมาถึง เพียงแต่ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นวันไหนกันแน่….
“ท่านพ่อ ท่านแม่!” ห้าวเอ๋อร์เห็นพวกเขากลับมา จึงรีบโผไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่วกอดเขา ยื่นมือไปลูบศีรษะของเขา “ท่าทางพวกเราจะกลับบ้านได้แล้ว หากรู้แต่แรกว่าเขาจะไม่กล้าต่อสู้ เช่นนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องมาที่นี่โดยเฉพาะ”
ประมุขเสวียนอู่และภรรยาเห็นดังนั้นก็สบตากัน “ตอนนี้ประมุขเทียมฟ้าผู้นั้นไม่มีทางลงมือกับพวกเจ้าแล้ว หากพวกเจ้าจะกลับไป เช่นนั้นพวกข้าก็ควรจากไปแล้วเช่นกัน”
ครั้นฟังดังนั้น ห้าวเอ๋อร์ที่กอดต้นขาเฟิ่งจิ่วอยู่พลันหันไปมองพวกเขาคราหนึ่ง กะพริบตาทว่าไม่ได้พูดอะไร
“ห้าวเอ๋อร์ หลังจากนี้พวกข้าจะมาเยี่ยมเจ้าอีก หากวันข้างหน้าเจ้าอยากกลับไปกับพวกเรา หรือหากมีเวลาว่าง พวกเราก็จะมารับเจ้าไปเที่ยวเล่นสักพัก” นางกล่าวเสียงอ่อนโยน มองบุตรชายของตนเองและลอบถอนหายใจ
ห้าวเอ๋อร์คิดแล้วค่อยตอบรับ “อืม” สองแขนกลับกอดเฟิ่งจิ่วแ
