ุ ไพเราะเสนาะหู ทำให้มุมปากของทุกคนที่ได้ยินเสียงฉินนั้นยกขึ้นมาเล็กน้อย…
ดึกสงัดขึ้นเรื่อยๆ ทว่าเสียงฉินยังคงดังก้อง ตอนนี้เองจวินเจวี๋ยซางที่ตามมานั้นก็ได้ยินเสียงนี้เข้า ในดวงตาฉายแววน่ากลัว เขาเสาะหาไปยังทิศทางของเสียงฉิน จนกระทั่งมองเห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงเตะตาอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ
ทุกคนที่นั่งอยู่ข้างกองไฟส่วนใหญ่ไม่เคยพบจวินเจวี๋ยซาง ตอนนี้พอเห็นเขาแล้ว ผู้คุ้มกันเหล่านั้นรวมไปถึงพวกเหลิ่งหวาก็ตั้งท่าเตรียมป้องกันขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
เฟิ่งจิ่วเห็นเขาแล้วพลันหัวเราะออกมาเสียงเบา ก่อนจะยกมือบอกพวกเหลิ่งหวาว่า “นั่งลงเถอะ เขาคือจวินเจวี๋ยซาง หัวหน้าพรรคเริงรมย์”
ฟังเฟิ่งจิ่วกล่าวดังนั้น ทุกคนก็ตะลึงงันอย่างอดไม่ได้ หัวหน้าพรรคเริงรมย์จวินเจวี๋ยซาง? เขามาได้อย่างไร?
เซวียนหยวนโม่เจ๋อกำลังจะลุกขึ้นยืน ทว่าเฟิ่งจิ่วกลับกดไหล่เขาไว้ “เจ้าวางหมากกับโม่เฉินต่อไปเถอะ! พวกเจ้ายังเล่นตานี้ไม่จบเลย!” เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย กล่าวกับเขาว่า “เขามาหาข้า วางใจเถอะ ข้าจัดการได้”
เห็นรอยยิ้มในดวงตาของนาง เซวียนหยวนโม่เจ๋อจึงค่อยพยักหน้า หลังจากชำเลืองมองจวินเจวี๋ยซางแล้ว เขาก็ถอนสายตากลับมาแล้
