วหยิบหมากตัวหนึ่งวางลง จากนั้นจึงกล่าวกับโม่เฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามว่า “ถึงตาเจ้าแล้ว”
โม่เฉินถอนสายตาพิจารณาจวินเจวี๋ยซางกลับมาเช่นกัน เขามองเฟิ่งจิ่วคราหนึ่งแล้วมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ สุดท้ายจึงมองที่กระดานหมาก มองตำแหน่งวางหมากของอีกฝ่าย โม่เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน หยิบตัวหมากขึ้นมาและวางลงไปเช่นกัน
สองคนวางหมากกันต่อไป คนอื่นๆ กลับนั่งนิ่งไม่ขยับ เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นยืนแล้ว ขณะเดินไปข้างหน้าก็กล่าวว่า “มาหาข้าไม่ใช่หรือ ลงมาคุยกันเถอะ!”
จวินเจวี๋ยซางมองนางที่อยู่ข้างล่าง คราวนี้จึงค่อยบังคับกระบี่เหาะลงมา แล้วเดินเข้าไปในป่าพร้อมกับนาง
เห็นสองคนเดินเข้าไปในป่ามืดทะมึน กวนสีหลิ่นลูบคางพร้อมกับมองจวินเจวี๋ยซาง แย้มยิ้มถามว่า “โม่เจ๋อ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขามาทำอะไร”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงกล่าวว่า “มาเพราะเรื่องหวันเหยียนเชียนหวา”
“อ๋อ ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง” กวนสีหลิ่นยิ้มแล้วพยักหน้า ถอนสายตากลับมาอย่างแท้จริง เขานำสุราออกมาดื่ม พร้อมกันนั้นพูดคุยกับประมุขเสวียนอู่ที่อยู่ข้างๆ ด้วย
กลางป่า จวินเจวี๋ยซางมองเฟิ่งจิ่วที่อยู่ตรงหน้า ถามว่า “นางอยู่ที่ไหน”
……….
