ยังไม่เห็นประมุขเทียมฟ้าอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่มาแล้วกระมัง”
“จะเป็นไปได้หรือ อย่างไรเสียประมุขเทียมฟ้าผู้นั้นก็เป็นประมุขคนหนึ่ง จะผิดคำพูดเช่นนี้ได้อย่างไร นี่ถือเป็นเรื่องที่น่าขายหน้าเป็นอย่างยิ่ง”
ตอนนี้เหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญกำลังสนทนากัน เดิมพวกเขาคิดว่าจะได้เห็นการต่อสู้ที่ดุเดือดในวันนี้ ได้เห็นภาพการประชันกันของประมุขสองคน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจนตอนนี้แล้วก็ยังไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของประมุขเทียมฟ้า
บนเขาสูงสุด เซวียนหยวนโม่เจ๋อยืนรับลมพร้อมกับมีเฟิ่งจิ่วอยู่เคียงข้าง เงาร่างหนึ่งดำหนึ่งแดงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนที่สูง พวกเขามองลงไปข้างล่างตรงที่บริเวณตีนเขา เพราะว่าอยู่ห่างกันค่อนข้างไกล พอมองดูแล้วผู้ฝึกบำเพ็ญทั้งหลายที่อยู่ตรงตีนเขาจึงดูไม่ต่างอะไรกับมด
“ใกล้เที่ยงวันแล้ว ประมุขเทียมฟ้าคงไม่ใช่ว่าไม่กล้ามาจริงๆ หรอกกระมัง” เฟิ่งจิ่วมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างกาย เอ่ยอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมุ่นคิ้ว “หากพูดในฐานะที่เขาเป็นประมุขคนหนึ่ง เขาไม่น่าผิดนัด โดยเฉพาะการต่อสู้ครั้งนี้ที่ ตอนนั้นเขารับปากอย่างชัดเจน”
“เช่นนั้นเป็นเพราะอะไร” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นจึงมองท้องฟ้า “หากพระอาทิตย์ตกดิน
