้างก็ดีเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นคงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วพี่สาวนางมีดีอย่างไร
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเดินหมากกับโม่เฉินจบตาหนึ่งแล้ว เห็นเฟิ่งจิ่วเองก็เดินกลับมาแล้วเช่นกัน ข้างหลังนางไร้ซึ่งเงาของจวินเจวี๋ยซาง เมื่อเห็นดังนั้นก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า “เขาไปแล้วหรือ”
“ไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วยิ้มกล่าว ทันใดนั้นกลับรู้ว่าเขาต้องส่งคนมาสังเกตความเคลื่อนไหวของพวกนางอย่างแน่นอน แน่นอนว่าสักวันหนึ่งเขาก็ต้องเกิดความคิดที่จะไปเยือนตระกูลหวันเหยียนที่โลกเบื้องล่าง
ทุกคนนั่งสนทนากันเกี่ยวกับเรื่องของจวินเจวี๋ยซาง เห็นเฟิ่งจิ่วไม่ได้พูดเรื่องอื่นมากจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรนัก พวกเขาพักแรมอยู่ที่นี่คืนหนึ่ง เมื่อฟ้าสางคนทั้งกลุ่มก็ออกเดินทางกันต่อ
หลังจากนั้นหลายวัน ตอนพวกเขามาถึงตีนเขาสูงสุด ก็เห็นมีผู้ฝึกบำเพ็ญนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่นไม่น้อย หรือไม่ก็พักผ่อนอยู่บนต้นไม้ ชัดเจนว่ามาถึงที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว
ครั้นเห็นพวกเขามาถึง ทุกคนก็ต่างบอกเล่าข้อมูลของถ้ำที่พบให้พวกเขาฟังโดยพลัน ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดคือจนกระทั่งถึงวันนัดหมายแล้ว ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของพวกประมุขเทียมฟ้า
“น่าแปลก วันที่นัดหมายกันคือวันนี้นี่! ตอนนี้ใกล้เที่ยงวันแล้ว เหตุใด
