งนั้นแล้ว เซวียนหยวนโม่เจ๋อก็รู้เจตนาของนาง พยักหน้าทันที “อืม เช่นนั้นก็ไปกำชับพวกเหลิ่งหวาสักหน่อย แล้วพวกเราออกเดินทางกัน!”
“ได้” นางยิ้มกล่าว ยื่นมือไปกอดเขา “พวกประมุขเสวียนอู่พูดแล้วว่าจะไม่มีทางบังคับห้าวเอ๋อร์ให้กลับไปกับพวกเขา เมื่อจบเรื่องนี้แล้ว พวกเราพาห้าวเอ๋อร์กลับไปเยี่ยมพวกท่านปู่หน่อยเป็นอย่างไร!”
“อืม”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบรับ สำหรับการต่อสู้บนเขาสูงสุดนั้น ตอนนี้เรียกได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรเลย อย่างไรเสียสองสามวันนี้ประมุขเสวียนอู่ก็เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับประมุขเทียมฟ้าให้พวกเขารู้แล้วไม่น้อย ทำให้พวกเขาเข้าใจมากยิ่งขึ้น ความมั่นใจก็มีมากยิ่งขึ้นเช่นกัน
พวกเขาบอกว่าจะออกเดินทางไปเขาสูงสุด เมื่อถึงเวลากลางคืนก็จะออกเดินทางทันที ทำเช่นนี้จะได้ไม่ทำให้คนอื่นๆ ในเมืองแตกตื่น จากไปอย่างเงียบเชียบ
เที่ยงวันของวันต่อมาหลังจากพวกเขาไปแล้ว จวินเจวี๋ยซางก็มาเยือนถึงจวน เพียงแต่มาถึงจวนแล้วกลับเหลือเพียงคนจำนวนหนึ่งอยู่ในจวนเท่านั้น ส่วนพวกเฟิ่งจิ่ว รวมถึงพวกประมุขเสวียนอู่ออกเดินทางไปยังเขาสูงสุดด้วยกันแล้ว
ครั้นรู้ว่าพวกเขาไปเขาสูงสุด จวินเจวี๋ยซางย่อมต้องตามไป หวันเหยียนเชียนหวาผู้
