เขาสลบไปแล้ว เขาคงไม่มาตามตัวเจ้ากระมัง” หวันเหยียนสือซานลูบคางพลางครุ่นคิด
“ไม่มีทาง ต่อให้เขาออกตามหาข้า เขาก็คงเพียงแค่ตามหาอยู่ทางนั้น ไม่มีทางคิดว่าข้าจะหลบมาอยู่ที่โลกเบื้องล่างแน่นอน” หวันเหยียนเชียนหวากล่าวพลางนวดเอว “ท่านอาสือซาน พวกเรามาถึงที่นี่ก็ปลอดภัยแล้ว หาที่พักผ่อนก่อนเถอะ! ข้าอยากแช่น้ำร้อนสักหน่อย”
หวันเหยียนสือซานฟังจบก็แย้มยิ้มทันที “ได้ๆๆ เจ้ากล้าหลับนอนหลับจวินเจวี๋ยซาง ท่านอาสือซานจะเป็นธุระให้เจ้าหน่อย ดูว่าแถวนี้มีบ้านคนหรือไม่ ค้างแรมพักผ่อนก่อนค่อยว่ากัน”
เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน “เจ้าพักอยู่ตรงนี้เถอะ! อย่าเที่ยวไปไหน ข้าจะไปดูแถวๆ นี้ อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
“ได้ ขอบคุณท่านอาสือซานมาก” หวันเหยียนเชียนหวากล่าวขอบคุณ
“พอแล้ว คนในครอบครัวเดียวกันไม่ต้องขอบคุณกันหรอก” หวันเหยียนสือซานโบกมือ ยิ้มพลางกล่าว “หากครั้งหน้ามีเวลา เจ้าต้องเล่าเรื่องของเจ้ากับจวินเจวี๋ยซางให้ข้าฟังด้วย เฟิ่งจิ่วเด็กคนนั้นก็เหมือนกัน นางกล้าร่วมมือกับเจ้าทำเรื่องนี้ พวกเจ้าสองคนนี่นะ!”
เขาพูดไปพลาง ส่ายหน้าเดินไปพลาง เสียงพึมพำของเขาค่อยๆ ห่างไกลออกไป
หวันเหยียนเชียนหวาฟังแล้วคลี่ยิ้มออ
