เขาเหล่านั้นออกไป นิ้วมือเรียวราวกับหยกเพียงสัมผัสแผ่วเบาก็ทำให้ร่างกายข้างใต้ขมวดเกร็งขึ้นมาแล้ว
จวินเจวี๋ยซางมีแววตาสับสน เขามองนางพลางพูดด้วยเสียงลอดไรฟัน “เจ้าทำเช่นนี้ได้คิดถึงผลลัพธ์หรือไม่”
หวันเหยียนเชียนหวามองเขา ยกยิ้มที่ริมฝีปาก รอยยิ้มนั้นงดงามยั่วยวน นางพลันโน้มก้ายไปข้างหน้า กระซิบที่ข้างหูจวินเจวี๋ยซางว่า “ข้าให้โอกาสเจ้า ขอเพียงเจ้าไม่คิดอะไร ร่างกายไม่ตอบสนอง ข้าจะล้มเลิกและจากไป”
กลิ่นอายอบอุ่นวนเวียนอยู่ที่ข้างหู กลิ่นหอมจากกายนางลอยมาแตะจมูก น้ำเสียงเกียจคร้านของนางเจือเสน่ห์ มันแผ่วเบาทว่ายั่วยวน ทำเอาเขาหัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจต้านทานได้
เมื่อเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นของเขาดังไปถึงหู หวันเหยียนเชียนหวาก็ยิ้มที่มุมปากด้วยความพึงใจ นางมองเขาก่อนหยัดกายขึ้นอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็หยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง มือขาวราวกับหยกดึงแถบรัดเอวออกอย่างเบามือก่อนจะพาดมันไว้บนเก้าอี้ข้างๆ
จวินเจวี๋ยซางเห็นนางปลดแถบรัดเอวและถอดเสื้อคลุมออก แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย เขามองนางถอดเสื้อผ้าบนตัวออกทีละชิ้น มองนางเปิดเผยผิวพรรณขาวเนียนราวกับหิมะ เมื่อเห็นนางเหลือเพียงตู้โตวสีแดงแล
