กิ่งไม้ข่วนจนขาด เปื้อนฝุ่นดินจำนวนหนึ่ง ระยะเวลาสองวันนี้นางสังหารสัตว์ร้ายไปไม่น้อย กระนั้นก็ไม่มีบาดแผลบนกายเลยแม้แต่นิดเดียว
ใช่แล้ว ด้วยระดับพลังของนาง สัตว์ร้ายในป่าสัตว์ร้ายแห่งนี้ไม่อาจทำร้ายนางได้ หลังจากระบายโทสะออกไปแล้ว นางจึงค่อยๆ ใจเย็นลง ขณะนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ก็เงยหน้าขึ้น มองใบไม้ที่อยู่ข้างบน ไปจนถึงท้องฟ้าสีฟ้าที่ปรากฏให้เห็นผ่านใบไม้ทั้งหลายอยู่อย่างเลือนราง
อาจเป็นเพราะนางพลันรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง ความคิดโลดแล่นขึ้นมาทันที ก่อนจะหยิบป้ายหยกที่กำลังส่องแสงออกมาจากในห้วงมิติ ขณะนั้นเองเสียงจากในป้ายหยกสื่อสารก็ดังเข้าหูนาง แววตาของนางวูบไหวอย่างอดไม่ได้ ท่าทางไร้เรี่ยวแรงแต่เดิมค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ
“เข้าควบคุม?” นางพูดพึมพำ สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แววตาในดวงตาคู่สวยยังคงวูบไหว ในใจเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมารางๆ
หากนางบังคับจวินเจวี๋ยซาง เช่นนั้นผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร หากนางตั้งครรภ์ได้ในหนึ่งคืนจริง สิ่งที่นางต้องเผชิญคืออะไร นางใคร่ครวญอยู่ในใจ
สายตาของคนอื่น นางหวันเหยียนเชียนหวาไม่เคยสนใจ ขอเพียงนางรู้ว่าตนเองต้องการอะไรก็พอแล้ว
ลูกของนางกับจวินเจวี๋ยซาง? จำต้อ
