กลับไม่กลัวถูกแย่งไป” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว สองคนเดินไปถึงศาลาในสวนแล้วนั่งลง กล่าวว่า “ข้าได้รับข้อความจากเจ้าแล้วก็มาทันที เจ้ามียาพรรค์นั้นจริงหรือ”
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม “ท่านพี่ ข้าเป็นถึงภูตหมอ ไม่ว่ายาใดข้าก็ปรุงได้ทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้นโอสถที่ทำให้ตั้งครรภ์ในคืนเดียวนั้นไม่ได้หลอมยาก ท่านต่างหาก ตัดสินใจแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่”
หวันเหยียนเชียนหวาชำเลืองมองนางคราหนึ่ง “หากไม่ตัดสินใจ เจ้าคิดว่าข้าจะมาหรือ”
ครั้นได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วก็เผยยิ้มหยอกเย้าออกมาอยู่หลายส่วน “ท่านพี่ ท่านกล้าบังคับเขาจริงหรือ ท่านน่ะหรือ” นางพูดพลางหยิบตำราเล่มหนึ่งออกจากห้วงมิติแล้วยื่นออกไป ยิ้มกริ่มกล่าวว่า “เอ้า นี่เป็นสิ่งที่ข้าเตรียมให้ท่าน ท่านนำกลับไปอ่านดูหน่อยเถอะ”
หวันเหยียนเชียนหวามองอีกฝ่าย รับตำราเล่มนั้นมาพลิกดู ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เอ่ยอย่างรำคาญใจว่า “ข้าไม่ใช่สาวน้อยที่ไม่รู้ประสาอะไรสักหน่อย ข้าจะได้ใช้ตำราเล่มนี้ได้อย่างไรกัน” นางพูดพลางดันหนังสือกลับไป “เจ้านี่นะ อีกไม่นานก็จะแต่งงานแล้ว เจ้าต่างหากที่ควรจะได้อ่านดูสักหน่อย”
เห็นดังนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วก็หัวเราะเสียงเบา ก่อนหยิบโอส
