ถสองเม็ดออกจากห้วงมิติ นางเปิดขวดที่ใส่โอสถทั้งสองเม็ดแยกกันเอาไว้ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ “ท่านพี่ ท่านดูสิ ในนี้มีโอสถอยู่สองเม็ด เม็ดหนึ่งสีเขียวและเม็ดหนึ่งสีแดง เม็ดสีเขียวท่านให้จวินเจวี๋ยซางกินเมื่อถึงเวลา ส่วนเม็ดสีแดงให้ท่านกิน อืม กินก่อนทำอะไรนะ เข้าใจหรือไม่”
“ทว่า…”
หวันเหยียนเชียนหวาลังเล บนใบหน้างดงามเจือสีแดงจางๆ และปรากฏความสับสน “ตอนนี้เขาหมดสติไม่ฟื้น ไม่มีสติสัมปชัญญะ ข้าเข้าควบคุมคนที่ไม่ได้สติเช่นนั้นแล้วทำเรื่องอย่างว่าไม่ได้กระมัง”
เมื่อฟังจบ เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะเสียงเบา “เรื่องนี้ไม่ยาก ทำให้เขาตื่นก็ใช้ได้แล้ว”
“แต่ตอนนี้เขาอยู่ในสภาวะไม่ได้สติไม่ใช่หรือ” แววตาของหวันเหยียนเชียนหวาวูบไหวเล็กน้อย “เจ้าไม่เห็น เขานอนอยู่ตรงนั้นด้วยลมหายใจอ่อนแรง สีหน้าซีดขาวดุจกระดาษ สภาพของเขาในตอนนี้ หากข้าทำเรื่องอะไรกับเขาขึ้นมา เขาจะรับไหวหรือ”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะออกมาเสียงดังทันที เย้าอีกฝ่ายว่า “ท่านพี่ ท่านอย่ากังวลใจไปเลย ตราบใดที่เขาเป็นบุรุษที่ยังไม่หมดลมหายใจ จะรับไม่ไหวได้อย่างไร อีกอย่าง อาการของเขาคือโรคจากหัวใจ ไม่มีทางตายจริงๆ วางใจเถอะ! ไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องเป็นห่วง เ
