บทที่ 851 แสดงเป็น ‘คนชั่ว’
ครั้นได้ยินเย่อวี๋หรานยกคำว่า ‘แยกบ้าน’ ขึ้นมา ทุกคนก็ตื่นตระหนก
จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อ และจูอู่ยิ่งใจเต้นไม่เป็นส่ำ รีบคุกเข่ายอมรับผิด “ท่านแม่ พวกเราผิดไปแล้วขอรับ ท่านอย่าโกรธเลยขอรับ จะแยกบ้านอันใด ไม่แยกนะขอรับ ท่านกับท่านพ่อก็ยังอยู่ จะมาแยกบ้านได้อย่างไร…”
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลี่ซื่อ และหลินซื่อที่เป็นสะใภ้ก็พากันออกความเห็น แสดงท่าทีไม่เห็นด้วยกับการแยกบ้าน
แม้พวกนางจะเห็นแก่ตัวแต่ก็ล้วนไม่ได้โง่ รู้ว่าสกุลจูในยามนี้ การที่จะสามารถหาเงินได้ทั้งหมดย่อมอาศัยแม่สามี หากแม่สามีแยกบ้านไปเช่นนั้นพวกนางก็ไม่มีอันใดจริง ๆ แล้ว
“ยายเฒ่า เจ้าก็อย่าโกรธเลย เจ้าใหญ่เจ้ารองเป็นเช่นนี้ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเจ้าหรอกหรือ” จู่เหล่าโถวยิ่งไม่ยินยอมจะแยกบ้าน ไม่แยกบ้านแน่นอน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็น ‘หัวหน้าครอบครัว’ ควรได้กินได้ดื่มอย่างไม่ต้องกังวลอันใดไม่ใช่หรือ
แต่หากแยกบ้านไปแล้วเช่นนั้นเขาจะไปอยู่กับบ้านไหนเล่า คนอื่นยินยอมให้เขากินมากอีกสักคำ เขาก็ได้กินมากขึ้นอีกสักคำ แต่หากไม่ยินยอม เช่นนั้นแล้ว…
เขาจ้องมองเย่อวี๋หรานพลางพูดอย่างร้อนรน “เจ้าไม่ได้พูดหรือว่านี่เป็นเรื่องเล็ก ๆ ในเมื่อเป็นเรื่องเล็กเหตุใดต้องทะเลาะกันจนแยกบ้านเล่า? ชีวิตในครอบครัวไม่ง่ายกว่าจะดีขึ้นได้ทำไมต้องทำให้วุ่นวายด้วยเล่า?”
ครั้นเห็นการตอบสนองของพวกเขา ในใจเย่อวี๋หรานจะกี่มากน้อยก็ยัง
