ยาหลายคนที่ยอดเขาสมุนไพร บอกว่าหัวหน้าพรรคของพวกเขากระอักเลือดหมดสติไป”
“เอ๋? จริงหรือนี่ หัวหน้าพรรคเริงรมย์จวินเจวี๋ยซางน่ะหรือ เขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีพลังเทียบได้กับเจ้าสำนักของพวกเรา เหตุใดจู่ๆ กระอักเลือดหมดสติไปเล่า”
“ไม่รู้สิ! ปรมาจารย์ยายอดเขาสมุนไพรล้วนถูกเชิญไปแล้ว เห็นเพียงพวกเขาแต่ละคนส่ายหน้าและเดินออกมา เหมือนกับว่าอาการสาหัสทีเดียว”
“เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าสำนักกับอาจารย์หลายคนก็ไปดูด้วย”
“เอ๋? เช่นนั้นทำอย่างไรดี หัวหน้าพรรคเริงรมย์ผู้นี้กระอักเลือดหมดสติอยู่ในสำนักของพวกเรา หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะโยงมาถึงสำนักของพวกเราหรือไม่”
ฟังบทสนทนาของศิษย์เหล่านั้นแล้ว หวันเหยียนเชียนหวาตะลึงไปเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ก้าวขาไม่ออก ในห้วงสมองมีเสียงเมื่อครู่นี้ดังวนไปวนมา
จวินเจวี๋ยซางกระอักเลือดหมดสติ? อีกทั้งดูเหมือนอาการสาหัสมาก? เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร?
นางยืนอึ้งงัน ในใจร้อนรนยิ่ง ในสมองขาวโพลนไปหมด นางไม่อยากไปสนใจเขาแท้ๆ ไม่อยากไปรู้เรื่องเขาไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม แต่เพราะเหตุใดตอนนางได้ยินข่าวนี้ หัวใจของนางกลับยังคงห่วงใยเขา ร้อนใจเพื่อเขาขนาดนี้
……….
