นางจะจากไป
“ได้ แม่ไม่ไปไหน” เฟิ่งจิ่วกล่าว จากนั้นเรียกเสียงหนึ่ง “ฉินซิน”
ฉินซินที่อยู่ข้างนอกเดินเข้ามา เอ่ยเรียก “นายหญิง” ก่อนที่จะทอดสายตามองห้าวเอ๋อร์
“ฉินซิน เจ้าเล่นฉินสักเพลงเถอะ” เฟิ่งจิ่วมองนาง ไม่ได้เอ่ยปากว่าเป็นเพลงไหน
“เจ้าค่ะ” ฉินซินตอบรับ เดินไปถึงข้างๆ แล้วนั่งลง ก่อนจะหยิบฉินออกมาจากในห้วงมิติ แล้วบรรเลงเพลงกล่อมนอนที่ช่วยให้จิตใจสงบ
เสียงฉินเสนาะหูดังขึ้นในเรือน เสียงฉินนั้นแผ่วเบา ราวกับพัดผ่านหัวใจที่หวาดกลัวของห้าวเอ๋อร์ เขาค่อยๆ ผ่อนคลายลง กะพริบตามองเฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่ข้างเตียง
เด็กที่ใกล้หลับยังคงจับมือนางไว้แน่น นางรู้สึกปวดใจขึ้นมา วันนี้เด็กคนนี้คงตกใจกลัวแย่
ก่อนหน้านี้พาเขาไปเผชิญโลกกว้าง แต่ไม่เคยให้เขาเผชิญกับสัตว์ร้ายที่อันตรายพรรค์นั้น ภาพในวันนี้ทำให้เขาตกใจกลัวไม่น้อยจริงๆ
“เอาล่ะ เขาหลับแล้ว” เฟิ่งจิ่วพูดกับฉินซิน บอกให้นางไม่ต้องเล่นฉินแล้ว
นางชักมือที่ถูกเขาจับไว้ออกมาอย่างระมัดระวัง อีกทั้งช่วยเขาห่มผ้าเป็นอย่างดี คราวนี้ถึงค่อยๆ ออกไปข้างนอก ส่วนฉินซินตามหลังนางออกมาเช่นกัน
เมื่อมาถึงกลางลาน เฟิ่งจิ่วมองเรือนครั้งหนึ่ง สั่งว่า “ฉินซิน เจ้าเ
