คน เด็กคนนั้นไม่ได้หันมา นางจึงไม่เห็นหน้าของเขา แต่นางคิดแล้วกลับตามหลังพวกเขาเดินไปข้างหน้า
ดวงตาคู่หนึ่งมองไปมาอยู่ตลอดเวลา มองเงาร่างเล็กด้วยความอยากรู้และประหลาดใจ คาดเดาฐานะของเขา
“ท่านแม่ ท่านน้า ท่านน้าหวา” ห้าวเอ๋อร์ตามเหลิ่งซวงเข้ามา ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ ไปถึงข้างกายเฟิ่งจิ่ว พร้อมกับเรียกพวกเขาสามคนครั้งหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วยื่นมือไปอุ้มเขาขึ้นมา “อาบน้ำสะอาดแล้วหล่อเหลานัก” นางอุ้มเขาขึ้นมานั่งลงบนเก้าอี้อีกด้าน “แม่สั่งอาหารเยอะมาก เจ้าดูแล้วกันว่าอยากกินอะไร”
“ขอบคุณท่านแม่” ห้าวเอ๋อร์กล่าว หยิบตะเกียบคีบอาหารกิน
เฟิ่งจิ่วมองเด็กที่ยืนอยู่ข้างๆ คนนั้น นางยิ้มถามว่า “เจ้าชื่อว่าอะไร”
“ข้า…ข้าไม่มีชื่อ” เด็กหญิงก้มหน้าตอบ
เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งจิ่วคิดเล็กน้อย “ข้าหาครอบครัวรับเลี้ยงเจ้าได้ ให้เจ้าเติบใหญ่อย่างสุขสบาย และเจ้าอยู่เป็นสาวใช้ของบุตรชายข้าก็ได้เช่นกัน สองทางเลือก เจ้าอยากเลือกทางไหน”
เด็กหญิงฟังจบแล้วอึ้งงัน มองห้าวเอ๋อร์ที่กำลังกินอาหาร ถามว่า “เขาเป็นขอทานไม่ใช่หรือ” เหตุใดไม่เหมือนแล้ว มีแต่เสียงที่เหมือนเท่านั้น?
“เขาไม่ใช่ขอทาน เขาเป็นลูกข้า” เฟิ่งจิ่วเอ่ย สายตาทอดมองเด็กหญิง
“เป
