เนิ่นนานหลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้น “ข้าดีกับพวกเจ้ามากนะ” มารดาเขาเคยบอกกับเขาว่าไม่อาจมีใจคิดร้ายต่อผู้อื่น แต่ใจคิดระแวงผู้อื่นก็มิควรขาด ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าขอทานเด็กเหล่านี้ไม่มีทางทำร้ายเขา เพราะเขาช่วยพวกเขาไว้ อีกทั้งพวกเขาก็อ่อนแอมากเช่นกัน
แต่พอผ่านเรื่องราวในวันนี้ไป เขาก็เข้าใจความจริงบางอย่างขึ้นมาแล้ว ความจริงที่ต้องประสบด้วยตนเองถึงจะเข้าใจ
เรื่องในวันนี้เป็นบทเรียนหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะเขามีความสามารถจำแนกยา หากไม่ใช่เพราะเขาไม่กลัวยาพวกนั้น เช่นนั้นเขาก็ทำได้แค่นอนอยู่ที่นี่อย่างไร้เรี่ยวแรงในขณะที่มีคนแย่งข้าวของทั้งหมดของเขา หรือแม้แต่คร่าชีวิตเขาไป
“พวกเราตัดขาข้างหนึ่งกับแขนข้างหนึ่งของเขาออกเถอะ! เมื่อยาหมดฤทธิ์แล้วเขาจะได้ไม่มาหาเรื่องพวกเรา” ขอทานคนหนึ่งกล่าว จ้องมองห้าวเอ๋อร์ที่พิงอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าแววตาของเขาน่ากลัวมากอย่างน่าประหลาด
เนื่องจากความกลัวจึงต้องการทำให้พิการ เขากลัวว่าหากอีกฝ่ายฟื้นกำลังกลับมาแล้ว พวกเขาจะถูกจับได้ในทันที ดังนั้นจึงทำได้เพียงทำให้เขาพิการในขณะที่เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
ฟังคำพูดนี้แล้ว เหล่าขอทานเด็กต่างก็มองหน้ากัน หลายคนที่อายุค
