่อนข้างน้อยรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง “ข้า…พวกข้าไม่กล้า…อย่าทำเช่นนั้นเลย! พวกเราไปจากเมืองสี่ทิศ ไปอยู่ที่อื่น แค่นี้เขาก็หาพวกเราไม่เจอแล้ว…”
“ป้องกันไว้ก่อน ตัดแขนตัดขาเขาก็ดีเหมือนกัน เจ้าเด็กคนนี้ดุร้ายขึ้นมาแล้วน่ากลัวมาก พวกเจ้าลืมแล้วหรือว่าเขาเคยฆ่าคนด้วย หากเขาฟื้นกำลังกลับมา เขาต้องฆ่าพวกเราแน่”
ทันทีที่จบประโยคนี้ ขอทานที่โตหน่อยพลันจะไปจับเขาพลิกตัว แต่ตอนนี้เด็กหญิงที่ถูกกดอยู่บนพื้นก็ร้องไห้โยเยขึ้นมา “อย่า อย่า พวกเจ้าอย่าตัดแขนขาเขา อย่า ฮือๆ…”
เด็กหญิงร้องไห้ด้วยความกลัว นางมองห้าวเอ๋อร์อย่างจนปัญญา กลัวว่าแขนขาของเขาจะถูกพวกนั้นตัดจนพิการ ด้วยเหตุนี้นางจึงดิ้นรนขึ้นไปข้างหน้า แต่ใครเล่าจะรู้ว่าขอทานคนนั้นกลับถีบนางอย่างแรงครั้งหนึ่ง
“อย่าโวยวาย!”
……….
