่าพวกข้า พวกข้าไม่อยากตาย…” ขอทานเด็กที่อายุยังน้อยร้องไห้พลางร้องขอ คุกเข่าลงทันที
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ เป็นเขา….เป็นแผนของเขา เขาเป็นคนวางแผนการ พวกข้าไม่เกี่ยว…” ขอทานที่อายุมากหน่อยหลายคนพูดไปพลาง ชี้ที่ขอทานเด็กที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างเวทนาอยู่ข้างในไปพลาง
ห่างออกไปไม่ไกล เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนเชียนหวายืนมองอยู่บนต้นไม้ ทีแรกพวกนางอยากดูสักหน่อยว่าห้าวเอ๋อร์กำลังทำอะไรอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเจอกับเหตุการณ์นี้เข้าพอดี
“เจ้าคิดว่าลูกเจ้าจะทำอย่างไร” หวันเหยียนเชียนหวาถาม
ดวงตาของเฟิ่งจิ่วเป็นประกาย “ตัดแขนขาพวกเขาอย่างละข้าง เหมือนกับขอทานเด็กคนนั้นที่อยู่ข้างใน แต่กับพวกเด็กขอทานที่ไม่ได้ทำอะไร ข้าคิดว่าเขาไม่มีทางลงมือ”
“พวกเจ้าเลี้ยงเด็กคนนี้จนกลายเป็นปีศาจแล้ว เจ้าปล่อยเขาออกมาหาประสบการณ์ และประสบการณ์นี้มากจนเกินไป เจ้าดูสิ่งที่เขาต้องประสบในตอนนี้เถอะ เด็กทั่วไปล้วนไม่มีทางประสบได้” หวันเหยียนเชียนหวาส่ายหน้า ถอนใจเบาๆ เสียงหนึ่ง
เฟิ่งจิ่วพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าไม่คิดว่าเขาจะเติบใหญ่เร็วขนาดนี้ เวลาเพียงไม่กี่วัน การปรับตัวและความสามารถในการอยู่คนเดียวของเขาเหนือกว่าความคาดหมายข
