องข้านัก”
สองคนมองอยู่บนต้นไม้ ทว่าไม่คิดจะเผยตัวช่วยเหลือ เพียงอยากดูว่าเขาจะจัดการอย่างไร
ในบ้านที่ผุพังหลังนั้น ห้าวเอ๋อร์ทำตามที่เฟิ่งจิ่วบอกจริงๆ เขาตัดแขนขาของขอทานเด็กโตเหล่านั้นอย่างละข้าง ส่วนเด็กที่ถูกโน้มน้าวเหล่านั้น เขากลับไม่ได้แตะต้อง
“พวกเจ้าไปเถอะ! อย่าได้ปรากฏตัวที่เมืองสี่ทิศอีก ไม่เช่นนั้นข้าเห็นใครเข้าคงไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปเช่นวันนี้แน่!” ห้าวเอ๋อร์เตือน หลังเห็นพวกเขาแย่งกันออกจากประตูไปแล้ว คราวนี้เขาค่อยกลับมาถึงข้างกายเด็กหญิงคนนั้น ประคองนางลุกขึ้นมา
“ข้าจะพันแผลให้เจ้า” ห้าวเอ๋อร์กล่าวพลางเก็บถุงฟ้าดินขึ้นมา จากนั้นก็เก็บข้าวของบนพื้นกลับเข้าไปในถุงทั้งหมด
เห็นได้ชัดว่าเด็กหญิงยังไม่อาจดึงสติกลับมาได้ นางมองเขานิ่งๆ “เจ้า…เจ้าถูกวางยาไม่ใช่หรือ”
“อืม” ห้าวเอ๋อร์ตอบทั้งๆ ที่ใบหน้ายังแข็งเกร็งอยู่ หลังจากใส่ยาให้นางแล้ว เขาก็ใช้ผ้าพันแผลทำแผลให้นาง ตอนที่รู้สึกว่ามีคนมาถึงและเงยหน้าขึ้นมองนั้นก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่ง ดวงตาของเขาทอประกายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ รีบลุกขึ้นโผเข้าหาเงาร่างนั้นที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
“ท่านแม่!”
……….
