ตอนที่ 3357 ลูกแท้ๆ
โม่เฉินเดินไปหลังตำหนักอย่างช้าๆ อย่างผ่อนคลายและไม่รีบร้อน เขาเดินไปพลาง มองท้องฟ้าไปพลาง ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ แววตาเคร่งขรึมทอประกายสลัว
เขาเดินไปยังหลังตำหนัก ถึงเรือนแล้วก็พักผ่อน ขณะเดียวกันก็เตรียมไปจากตำหนักศักดิ์สิทธิ์เพื่อพบพวกเฟิ่งจิ่วสักครั้ง…
สองวันหลังจากนั้น นอกท้องฟ้าโลกเบื้องบน ในอาณาเขตอีกแห่งหนึ่ง บุรุษร่างกายกำยำสวมชุดคลุมสีทองพร้อมลวดลายสีดำในวังหลวงกำลังสาวเท้าก้าวใหญ่ไปยังตำหนักหลัก
ฝีเท้าของเขาว่องไว ทุกย่างก้าวแทรกไว้ด้วยอสนีและลมแรง เห็นเพียงเขาก้าวเท้ายาวๆ ไปข้างใน เมื่อมาถึงด้านในก็จึงส่งเสียงเรียกออกไปก่อน
“ภรรยา! ภรรยา!”
“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดรีบร้อนเช่นนี้” หญิงงามแต่งกายหรูหราคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน แม้นางสวมชุดสวยสด แต่ดูจากสีหน้ากลับไม่ค่อยดีสักเท่าไร สีหน้าของนางซีดขาวอย่างชัดเจน
บุรุษคนนี้ก็คือประมุขเสวียนอู่ เขามาถึงข้างกายนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้มสดใส “ภรรยา ผู้อาวุโสเหมยส่งข้าวมาบอกว่าบุตรชายของพวกเรากลับมาพร้อมกับพวกเฟิ่งจิ่วแล้ว ตอนนี้อยู่ที่เมืองสี่ทิศ”
“เอ๋? ลูกของพวกเรากลับมาแล้ว? เขา…เขาสบายดีหรือไม่ เขา…” หญิงงามร่ำไห้พลางส
