จะลึกซึ้งยิ่งกว่าพวกเราอีก”
“เจ้าไม่ต้องกังวล เฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อล้วนไม่ใช่คนธรรมดา หัวใจของพวกเขาย่อมไม่เหมือนใครเช่นเดียวกัน บุตชายของพวกเราได้รับการเลี้ยงดูโดยพ่อแม่อย่างพวกเขาก็ถือเป็นโชคดีของเขาเช่นกัน อีกอย่างหากพวกเขาไม่อยากคืนลูกให้พวกเรา ครั้งนี้คงไม่มีทางยอมให้ผู้อาวุโสเหมยส่งข่าวให้พวกเราเป็นแน่” แม้ไม่เคยพบเซวียนหยวนโม่เจ๋อกับเฟิ่งจิ่ว แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกว่าไม่คุ้นเคย นอกจากนี้ยังเฝ้ารอที่จะพบกับพวกเขาสักครั้งมานานแล้ว
ฝ่ายภรรยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง กล่าวว่า “สามี พวกเราไปดูหน่อยเถอะ! หากบุตรชายอยากอยู่ข้างกายพวกเขา ก็ให้เขาอยู่ต่อไป! ขอเพียงวันหลังเขามาเยี่ยมพวกเราบ่อยๆ ข้าก็พอใจมากแล้ว”
ฟังดังนั้นแล้วประมุขเสวียนอู่ก็ตะลึงงัน ยิ้มพลางถามว่า “เจ้าไม่คิดถึงบุตรชายหรือ ไม่อยากพาเขากลับมาอยู่ด้วยกันหรือ”
“อยากสิ แต่บุตรชายเติบใหญ่ได้โดยการเลี้ยงดูของพวกเฟิ่งจิ่ว พวกเราไปเพื่อพาเขากลับมา เกรงว่า…”
……….
