ายคนยืนทำอะไรสักอย่างอยู่ในอาณาเขตสำนักจึงตามมาดูสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าจะมีคนซ่อนอยู่ที่นี่หลายสิบคน คนที่เหลือกินยาพิษฆ่าตัวตายหมดแล้ว ส่วนสองคนนี้ข้าจับไว้แล้ว พวกเจ้าพากลับไปไต่สวนเถอะ!” นางเตะมารบำเพ็ญสองคนใต้เท้าพลางบอก
“ได้ ขอบคุณภูตหมอกมาก” อาจารย์คนนั้นฟังแล้วรีบขอบคุณ สั่งศิษย์ข้างหลังให้คุมตัวมารบำเพ็ญที่ยังมีชีวิตอยู่สองคนกลับไป ทว่าตอนเขาหมุนกายเตรียมจะกล่าวอะไรกับเฟิ่งจิ่ว กลับเห็นเงาร่างสีแดงที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่หายไปไม่เห็นแล้ว
“อาจารย์ นาง…นางไปแล้ว” ศิษย์คนหนึ่งพูดเสียงเบา
“อืม จัดการศพด้วย แล้วค่อยกลับไปรายงานสำนัก” อาจารย์คนนั้นเอ่ย หลังจากจัดการศพพวกเขาเรียบร้อยตรวจสอบโดยรอบอีกครั้ง จึงค่อยกลับไปที่สำนัก
เฟิ่งจิ่วที่มุ่งหน้าเข้าเมืองเหยียบเมฆเหาะไป หลังจากเข้าเมืองอย่างเงียบๆ ก็ไม่ได้ไปที่จวนทันที ทว่าไปยังสลัมที่หวันเหยียนเชียนหวาเล่าให้นางฟังในวันนี้
ทั้งวันนี้นางคิดถึงเจ้าตัวเล็กจริงๆ ไม่รู้ว่าคืนแรกที่อยู่ข้างนอกเช่นนี้ เขาจะนอนหลับสนิทหรือไม่
นางแผ่จิตรับรู้ออกไป ไม่นานก็พบที่อยู่ของหลัวอวี่ นางมาถึงบนต้นไม้ที่เขาอยู่ เห็นเหลิ่งซวงอยู่ที่นี่เช่นกันก็อ
