ดยิ้มไม่ได้ “เหลิ่งซวงมาได้อย่างไร คิดถึงห้าวเอ๋อร์หรือ”
“นายหญิง” สองคนเห็นนางก็รีบคารวะ เรียกเสียงหนึ่ง
“เห็นว่าหลัวอวี่ยังไม่กลับมา ข้าจึงมาดูสักหน่อย” เหลิ่งซวงกล่าว
“นายหญิง ดึกมากแล้ว เหตุใดท่านยังไม่พักผ่อนอีก!” หลัวอวี่มองนาง คิดไม่ถึงว่านางจะมาที่นี่ดึกดื่นป่านนี้ คงเป็นห่วงห้าวเอ๋อร์กระมัง
“ข้าไปที่สำนักเพิ่งกลับมา อยากมาดูห้าวเอ๋อร์สักหน่อยค่อยกลับไป” เฟิ่งจิ่วมองบ้านหลังนั้น ถามสถานการณ์ของห้าวเอ๋อร์กับทั้งสองคน หลังจากฟังพวกเขาเล่าเรื่องของห้าวเอ๋อร์แล้ว นางยิ้มพลางกล่าวว่า “เหลิ่งซวง ตามข้าเข้าไปดูหน่อย”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงตอบรับ เหาะตามนางเข้าไปในบ้านหลังนั้น
“นายหญิง ขอทานเด็กพวกนั้นอยู่ที่โรงนอนทางนั้น ส่วนห้าวเอ๋อร์หลับอยู่ที่นี่” เหลิ่งซวงพูดเสียงเบาขณะพานางเข้าไป
ตอนมาถึงบ้านหลังนี้ เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงลมหายใจนิ่งสงบ นางยิ้มออกมา
เห็นทีวันนี้เจ้าตัวเล็กคงเหนื่อยมากกระมัง
……….
