้รับบาดเจ็บตรงเอว ทว่าตอนนี้แววตากลับวาววาบ เห็นกริชพร้อมแสงเยือกเย็นแทงเข้าสู่หัวใจของเขา…
“อึก...”
เขาส่งเสียงในลำคอ จ้องมองเด็กบ้าตรงหน้าคนนี้เขม็ง จะตายแล้วเขาก็ยังไม่เข้าใจ พวกเขาจับเด็กบ้าคนนี้มาทำไมกัน?
ขณะที่ห้าวเอ๋อร์ดึงกริชออก เลือดพุ่งออกมาเป็นสายกระเด็นถูกใบหน้าของห้าวเอ๋อร์ เขามองอย่างงุนงง มองกริชในมือตนเองนิ่งๆ ไปจนถึงคนที่ล้มลงตรงหน้าเขา…
เขา…เขาฆ่าคนหรือ?
เขาฆ่าคนหรือนี่? ในใจเขาเกิดความหวาดกลัว ลนลาน รวมถึงทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ เขาไม่คิดฆ่าคน เขาไม่เคยฆ่าคนมาก่อนเช่นกัน เพียงแต่อันตรายมาถึงตัว ร่างกายตอบสนองตามจิตใต้สำนึก การจู่โจมเหล่านั้น กระบวนท่าเหล่านั้น ล้วนเป็นท่านแม่ที่สอนเขา
เพียงแต่ตอนที่เขายังไม่ทันรู้ตัว สองคนนั้นก็ตายเสียแล้ว
เขายืนนิ่งๆ มองศพสองศพบนพื้นอย่างอึ้งงัน เดิมเขาอยากต่อยพวกนั้นสักครั้ง ตราบใดที่พวกนั้นไม่เป็นคนชั่วอีก เขาก็จะปล่อยตัวไป เขาไม่เคยคิดจะฆ่าอีกฝ่ายเลย ทว่าพวกเขากลับคิดจะฆ่าตน
ในห้วงสมองนึกถึงคำพูดชี้แนะของท่านแม่ นางบอกว่า ‘บางคนถึงเวลาที่ควรฆ่าก็อย่าปรานี อย่ามอบโอกาสให้เขาฆ่าเจ้า ฆ่าให้ตายสนิท ถึงจะหมดสิ้นปัญหาในอนาคต’
เขา
