่ทำให้นายหญิงกับเจ้าตำหนักผิดหวังจริงด้วย หากนายหญิงรู้เข้า นางคงดีใจมากกระมัง
“คุณหนูหวันเหยียน เริ่มสายแล้ว” หลัวอวี่มองนางด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
หวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองเขา ยิ้มว่า “เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องไล่ข้าก็จะไปอยู่แล้ว ข้าไม่คิดอยู่ที่นี่จนถึงเย็นหรอก” นางกล่าวแล้วสะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้นเงาร่างวูบวาบ มุ่งหน้าไปทางจวนตระกูลเฟิ่งแล้ว
เห็นนางจากไปแล้ว หลัวอวี่ก็ยิ้มออกมามา เขารู้ว่าเขาไม่ต้องพูด หวันเหยียนเชียนหวาไปถึงจวนแล้วย่อมต้องเล่าเรื่องที่นางเห็นให้นายหญิงฟังอย่างแน่นอน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาพลันอารมณ์ดีขึ้น ฮัมเพลงเสียงเบาอย่างอดไม่ได้ นั่งอยู่บนต้นไม้ต้นนี้ต่อไป สองคนนั้นตายแล้ว จากนั้นก็รอดูว่าห้าวเอ๋อร์จะทำอย่างไรต่อ
ม่านราตรีโรยตัวลงมา ในบ้านผุพังหลังนั้น ห้าวเอ๋อร์มองเหล่าขอทานเด็ก คิดแล้วถามว่า “พวกเจ้ายังมีบ้านหรือไม่”
ขอทานเด็กพวกนั้นสบตากันก่อนส่ายหน้า “พวกข้าล้วนเป็นเด็กกำพร้า” หากมีบ้าน พวกเขาคงไม่ถูกสองคนนั้นจับมาช่วยหาเงิน
ฟังว่าพวกเขาเป็นเด็กกำพร้า หัวคิ้วของห้าวเอ๋อร์ขมวดมุ่น “สองคนนั้นตายแล้ว พวกเจ้าอยากไปที่ไหนก็ไปเถอะ”
“แต่พวกข้าไม่รู้ว่าไปที่ไหนไ
