ด้บ้าง อีกอย่าง พวกข้า…พวกข้าจะหิวตาย” ขอทานเด็กอายุน้อยพูดอย่างขลาดๆ
ได้ยินดังนั้นห้าวเอ๋อร์ก็ครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง “เช่นนั้นพวกเจ้าก็ติดตามข้าเถอะ!” ตนยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับพวกเขาอย่างไร แต่รอจนกลับบ้านแล้ว ค่อยให้ท่านอาตู้ฝานช่วยจัดการพวกเขาก็ได้ อย่างน้อยหลังจากนี้ก็ไม่ต้องเป็นขอทานแล้ว
พวกขอทานเด็กฟังดังนั้นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย เด็กหญิงที่ตัวเล็กที่สุดในนั้นเงยหน้ามองห้าวเอ๋อร์ด้วยความกลัว ถามว่า “แล้วเจ้าจะตีพวกข้าหรือไม่”
“ไม่” ห้าวเอ๋อร์กล่าว คิดก่อนกล่าวเสริมอีก “แต่พวกเจ้าต้องเชื่อฟังข้า ตราบใดที่พวกเจ้าเชื่อฟัง ข้าจะดูแลพวกเจ้าให้มีอาหารกิน”
“ได้” ทุกคนตอบรับ เรื่องราวตกลงกันตามนี้
อีกด้านหนึ่ง หวันเหยียนเชียนหวากำลังคุยกับเฟิ่งจิ่ว พูดถึงเรื่องของห้าวเอ๋อร์แล้วก็ยิ้มขึ้นมา “บุตรชายของเจ้าเก่งกาจนัก ลงมือเฉียบขาดเป็นอย่างยิ่ง ข้าเห็นแล้ว แค่ไม่กี่ปีก็เรียนรู้ท่าทางของโม่เจ๋อไปสิบส่วนแล้ว”
……….
