ือบมองที่เขา จากนั้นก็มองที่ขอทานเหล่านั้น “เงินขอทานวันนี้เล่า เอาออกมาให้หมด!” ขณะที่เขาพูด แส้เส้นหนึ่งก็มาอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
เห็นแส้เส้นนั้นแล้ว ในดวงตาของขอทานเด็กเหล่านั้นมีแต่ความกลัว รีบนำเงินในกระเป๋าออกมา บ้างนำหมั่นโถวที่ขอทานมาได้ออกมาด้วย แต่ละคนวางทุกอย่างลงตรงหน้าตนเอง
ห้าวเอ๋อร์มองอย่างไม่เข้าใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นชายฉกรรจ์ถือแส้ฟาดใส่ขอทานเด็กที่อายุน้อยที่สุดอย่างแรง ปากก็ต่อว่าอย่างรุนแรง “เป็นเจ้าที่ได้น้อยที่สุดอีกแล้ว! ข้าว่าเจ้าไม่อยากอยู่แล้วกระมัง!”
ฟึ่บ! เพียะ!
“โอ้ย! เจ็บ เจ็บ…ฮือ…ฮือๆ อย่าตี อย่าตีข้า…” ขอทานเด็กคนนั้นขดตัวเป็นก้อนกลมพลางร้องไห้ ฟังจากเสียงแล้วเป็นเด็กหญิงคนหนึ่ง
แต่ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่ได้หยุดเพราะขอทานเด็กคนนี้เป็นเด็กหญิง ยิ่งไม่ได้ยั้งมือเพียงเพราะเด็กหญิงคนนี้มีอายุเพียงห้าหกขวบ กลับกัน เขากลับฟาดแส้เต็มแรงทุกครั้ง เสียงเพี้ยะๆ ดังขึ้นเมื่อแส้กระทบร่างเด็กหญิงที่กำลังขดตัว แต่ละครั้งล้วนทำให้เด็กหญิงผิวแตกเนื้อปริ…
ห้าวเอ๋อร์ตกตะลึงเพราะภาพนี้ เขาเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า กระทั่งเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นล้มลงไป เขาถึงดึงสติกลับมาได้
