บทที่ 849 ‘กระต่ายตื่นตูม’ เกินไปแล้ว
เดิมทีจูเอ้อร์ยังไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่คาดไม่ถึงว่าเปี้ยนชิวอิ่งจะ ‘ขอโทษ’ อย่างระมัดระวังเช่นนี้ ความไม่สบายใจจึงสลายหายไปในทันใด
เขายิ้มขึ้นมาพลางกล่าวว่า “โธ่เอ๊ย เจ้าก็ระวังหน่อยอิ่งเอ๋อร์ ข้าเป็นผู้ชายที่โตแล้วผู้หนึ่งยังจะคิดเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้แล้วโกรธเจ้าได้อย่างไร? เจ้าวางใจแล้วใส่ใจเรื่องตั้งท้องให้ดี มีอันใดที่อยากกินอยากดื่มก็บอกข้าได้ ข้าจะวิ่งราวกับติดปีกบิน หรือต่อให้ต้องว่ายฝ่าน้ำ ขอเพียงข้าสามารถทำได้ รับรองว่าจะทำให้เจ้าเลี้ยงเด็กในท้องเจ้าได้อย่างอ้วนท้วนสมบูรณ์”
“พี่จูเอ้อร์ ท่านช่างดีจริง ๆ!” เปี้ยนชิวอิ่งพูดแต่เท้ากลับไม่ขยับสักก้าวเดียว ทั้งยังไม่ยอมให้จูเอ๋อร์เข้าใกล้
จูเอ้อร์ใจกว้างจึงไม่คิดมาก ไม่เช่นนั้น…
จูปาเม่ย จูซื่อ และจูอู่ยังกังวลว่าเปี้ยนชิวอิ่งจะมาเร่งเร้าให้พวกเขาจัดพิธีรับอนุ แต่ผลคือผ่านไปหลายวันก็ล้วนไม่เห็นคนยกเรื่องนี้ขึ้นมา
ในใจพวกเขาก็กลัดกลุ้ม
นางรีบร้อนจะ ‘อยู่ร่วม’ กับจูเอ้อร์เช่นนั้น ย่อมต้องการจะเป็นภรรยาจริง ๆ แล้วเหตุใดจึงดูไม่รีบร้อนเลยเล่า?
มีลับลมคมในบางอย่างจริง ๆ ด้วย แม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่รีบร้อน เช่นนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าไม่ได้ถือว่าตัวเองเป็นคนของสกุลจู
วันนี้ไม่มีเมฆ อีกทั้งดวงอาทิตย์ยังเจิดจ้า
เมื่อครู่เพิ่งกินอาหารกลางวันไป สตรีในสกุลจูยุ่งอยู่กับการจัดการโต๊ะจานชาม และพวกผู้ชายก็ย้ายไปอย
